- Για την Προέλευση, την Καταγωγή και τη Διασπορά μας

Είναι γνωστό ότι τα ελληνικά επώνυμα-οικογενειακά ονόματα, έχουν τεράστια ποικιλία και μπορούν να μας δώσουν στοιχεία για την γεωγραφική καταγωγή μας, άλλα είναι πατρωνυμικά και μητρωνυμικά, άλλα δηλώνουν επάγγελμα, παρατσούκλια ή προσωνύμια, την παλαιότητά μας, τη γλωσσική μας ιδιαιτερότητα, αλλογενή-ξενικά, φυσιογενή, κ.λ.π. Το επώνυμο Κουσουρής (Koussouris ή Kousouris), το βρίσκουμε στη βόρεια, κεντρική και δυτική ηπειρωτική, αλλά και στη νησιωτική Ελλάδα. Από την Αιγιάλεια, την Αιτωλοακαρνανία, τα Ιωάννινα, την Κυπαρισσία, τα Κύθηρα, τη Θεσπρωτία, τα Ζαγοροχώρια, τη Ναυπακτία, τη  Λακωνία, δυτική Μακεδονία, Κεφαλονιά, Τήνο, Χανιά, Σύρο, Βόλο, Θεσσαλονίκη και αλλού. Στην περιοχή της Αττικής πλατιά η εξάπλωσή του. Κέντρο Αθήνας, Μαρούσι, Αγ. Παρασκευή, Γαλάτσι, Λόφος Σκουζέ, Γλυφάδα, Κορυδαλλός, Πειραιάς, Κερατέα, Ραφήνα, Χαλάνδρι, Μενίδι και αλλού.  Αλλά και στο εξωτερικό θα το βρούμε σε ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Γερμανία, Γαλλία. Ακόμη, και στο Αλγέρι ως Koussouri για τους άνδρες και Kousouri για τις γυναίκες. 

Κατά το γλωσσολόγο Μανόλη Τριανταφυλλίδη (1863-1959) (Neugriechische Familiennamen, 2e ed., Hasselrot, Bengt και εκδ. Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη,1995) τα επώνυμα στον Ελλαδικό χώρο, από τους ιστορικούς ακόμη χρόνους, διαμορφώνονται κυρίως σε σχέση με το πατρώνυμο, το επάγγελμα και τον τόπο καταγωγής.

Στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αρχίζει να καθιερώνεται το επώνυμο δίπλα στο βαπτιστικό χριστιανικό όνομα, όπως συνηθίζεται και σήμερα. Από το 160 αιώνα όλοι οι Έλληνες έχουν επώνυμο, αλλά τα επώνυμα δεν είχαν παγιωθεί και ήταν συχνό φαινόμενο  το επώνυμο να αλλάζει  από γενιά σε γενιά, για να χάνονται τα ίχνη τους, ως καταζητούμενοι λόγω συμμετοχής σε εξεγέρσεις, σε διώξεις, σε βεντέτες,  κλπ .  Στις αρχές του 20ου αιώνα, καθιερώνεται το επώνυμο και θεσμικά στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Είναι φυσικό να υπάρχουν και επώνυμα με αλλογενή προέλευση, αφού πολλοί λαοί συνυπήρξαν (π.χ., κατακτητές, μετανάστες, πρόσφυγες κ.ά) στους περασμένους αιώνες στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, κυρίως με ρίζες από ποικιλία χωρών, γλωσσών, διαλέκτων  (π.χ., ενετοί,  σλάβοι, οθωμανοί, φράγκοι κ.ά.).

Το δικό μας επώνυμο, το ‘’Κουσουρής’’, αποτελεί γηγενές ελληνικό οικογενειακό όνομα, το οποίο εντάσσεται στο ευρύτερο φαινόμενο της νεοελληνικής ανθρωπωνυμίας (παρωνύμια=χαρακτηριστικά,συνήθειες, ή ιδιότητες ατόμων). Ετυμολογικά, προέρχεται από τη λέξη ‘’κουσούρι’’, που εκφράζει ορισμένες ιδιότητες ή χαρακτηριστικά του παρανομαζόμενου, που στην προκειμένη περίπτωση αφορούσε κάποιο σωματικό ή άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και με πολλές σημασίες στη λαϊκή γλώσσα όπως ‘’ελάττωμα, μειονέκτημα, ψεγάδι, καχεκτικός, λεπτός’’. Εξάλλου,  η λέξη κουσούρι ίσως να είναι δανεισμένη από το οθωμανικό ‘’kusur’’, που σημαίνει ‘’ λογιστικό υπόλοιπο, ρέστα, έλλειμμα, ατέλεια‘’ και με απώτερη ρίζα στην αραβική γλώσσα το ‘’qusür’’ ( قصور ) που σημαίνει ‘’αποτυχία, ανεπάρκεια, ανικανότητα‘’.

Στο πλαίσιο της σύγχρονης χρήσης το επώνυμο ‘’ Κουσουρής’’ έχει πολλαπλές ρίζες με παλαιά, τοπικά διαμορφωμένα κλαδιά στο ελλαδικό χώρο με κύριο άξονα τη Δυτική και Στερεά Ελλάδα (Ρούμελη, Αιτωλοακαρνανία, ΒΔ Πελοπόννηση,΄Ηπειρο) και μεταγενέστερη διασπορά στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη). Απαντάται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, κάτι που δείχνει παλαιά και ανεξάρτητη δημιουργία σε διαφορετικές περιοχές. Δεν φέρει αξιολογική ή λεξική σημασία και χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως κληρονομική οικογενειακή ονομασία διατηρώντας την ιστορική του ταυτότητα (Κριαράς Η., 1995, Μπαμπινιώτης Γ., 2002).

Μια ερμηνεία που κυκλοφορεί  ωε προς το επωνυμό μας -χωρίς ιστορική τεκμηρίωση από έγκυρα αρχεία- αναφέρει τα εξής: την οθωμανική περίοδο κάποιοι Σουλιώτες καθώς κατέβαιναν στα πεδινά συνελήφθηκαν από Τουρκαλβανούς και όταν ρωτήθηκαν για το επωνυμό τους είπαν ότι ονομάζονταν ‘’ Kushëri’’ (προφέρεται Κουσερί ή Κουσιερί) που σε ορισμένες αρβανίτικες διαλέκτους σημαίνει ξάδελφος. Και λέγουν ότι αυτή η λέξη με τον καιρό και με παραφθορά ίσως να εξελίχθηκε στο Κουσουρής. Ωστόσο, σύμφωνα με τεκμηριωμένες ιστορικές  πηγές το επώνυμο Κουσουρής ή κάτι παρεμφερές με τις τοπικές ντοπιολαλιές, δεν απαντάται στις ιστορικές Σουλιώτικες φάρες, κατά την περίοδο των Σουλιωτών τον 16ο και 19ο αιώνα.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το επώνυμο ‘’Κουσουρής’’ στη ροή του χρόνου και σε πολλές περιοχές και ανάλογα με την τοπική ντοπιολαλιά ή και με λεκτική παραφθορά, ίσως να μεταλλάχθηκε μεταξύ των άλλων σε Κουσούρης, Κουσιούρης, Κασιουρής, Κοσορής, Κοσιορής, Κουσουρής, Κισουρής, Κουτσούρης, κ.ά.

 Στη διπλανή εικόνα, να και ένα γραπτό τεκμήριο (από την Ομάδα Πολιτιστικός και Ορειβατικός Σύλλογος Σκαμνελίου του FB) που επιβεβαιώνει την παραφθορά ή και μετάλλαξη του επωνύμου ‘’Κουσουρής’’, με την πάροδο των χρόνων. Αυτό το κείμενο βρίσκεται στο βιβλίο ‘’Οι Κοινότητες του Ν. Ιωαννίνων στον Ελληνικό Οδηγό‘’ του 1920-1929, όπου στο χωριό Σκαμνέλι στα Ζαγοροχώρια υπήρχε μεταξύ των άλλων επαγγελματίων και το όνομα του εκεί αρτοποιού ‘’Κουσορή Λάζαρ.’’, που ήταν ο παππούς  των σημερινών  κατοίκων του χωριού Σκαμνέλι, Ηπείρου, του Λάζου και του Νίκου Κουσουρή και όχι Κουσορή που παλαιότερα προφερόταν και αναγράφοταν έτσι το όνομα του παππού τους. Εξάλλου, είναι εξαιρετικό ενδιαφέρον η αναζήτηση εγγύτερων και πολύ μακρινών συγγενών, αλλά και για εκείνους με τους οποίους δεν υπάρχει άμεση συγγενική διασύνδεση, γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που με παραφθορά ή και αναγκαιότητα λόγω συνθηκών τα επώνυμα γενικότερα έχουν αλλοιωθεί και προς τον τονισμό, την ορθογραφία ή και την ολοκληρωτική ανασκευή τους.  

Πιο κάτω σε αυτή την ενότητα, μπορούμε να περιηγηθούμε στο πολύ ενδιαφέρον γενεαλογικό δένδρο με τη μορφή ροδογράμματος, του ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ ΚΟΥΣΟΥΡΗ, από το έτος 1690, με τα κλαδιά και τα παρακλάδια του. Σε αυτό μεταξύ άλλων φαίνεται  και η  διασύνδεση των επωνύμων Κουσουρής, Αλεξανδρόπουλος, Παπαμιχαλοπούλου, Τρακάδας, Μπεκιάρης, Μπόγδανος, Κανελλόπουλος, Κατσαούνης, Ράλλης, Ανδρονόπουλος, Μουρίκης, Φραγκόπουλος, Χρυσικόπουλος, Χριστοδουλόπουλος, Σωτηρόπουλος, Ορεινός, Μαργαρίτης και πολλά άλλα. Αξιοσημείωτο είναι ότι σε αυτό το γενεαλογικό δένδρο ως γενάρχης αναφέρεται ο Αλεξανδρής Κουσουρής (1690), αλλά στις επόμενες γενεές δεν αναφέρεται το επώνυμο Κουσουρής. Επομένως, αντιπαραβάλλοντας το δένδρο αυτό, με το κείμενο που υπάρχει στα αρχεία των αγωνιστών κατά των Τούρκων (αρχεία Εθνικής Βιβλιοθήκης των Αθηνών), όπου αναφέρεται ότι ο Αλέξανδρος Κουσουρής (γύρω στα 1700 μ.Χ.), <<..... ήταν πλούσιος πρόκριτος από τη Ρούμελη. Μετά από προστριβές με τους εκεί Τούρκους, φεύγει και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Φτέρη της Αιγιαλείας. Μερικά από τα παιδιά του, για να μη συλληφθούν από τους εκεί Τούρκους, άλλαξαν το επώνυμό τους σε ''Αλεξανδρόπουλος'' και εγκαταστάθηκαν στην Αιγιαλεία, στην Αχαΐα και αλλού>>, φαίνεται ότι πολλοί ‘’Κουσουρής’’, στα χρόνια τότε της Τουρκοκρατίας, άλλαξαν το επώνυμό τους σε ‘’Αλεξανδρόπουλος’’. Σημειώνεται ότι η πιο πάνω γενεαλογική απεικόνιση με μορφή ροδογράμματος βρίσκεται στα πατρικά σπίτια των οικογενειών Αλεξανδρόπουλος, και του Ανδρέα Κανελλόπουλου, στη Φτέρη Αιγίου.

Πιο κάτω δείτε το σχέδιο (διά χειρός: Χ.Γ., Γερογιάννης, 1928 ), το γενεαλογικό δένδρο του Αλεξανδρή Κουσουρή σε ροδόγραμμα, βρίσκεται σε σχέδιο στα πατρικά σπίτια των Αλεξανδρόπουλων, και του Ανδρέα Κανελλόπουλου, στο χωριό Φτέρη Αιγίου (με διπλό κλικ στην εικόνα και μεγέθυνση δείτε τις λεπτομέρειες του, με τις συγγενικές διασυνδέσεις πάρα πολλών επωνύμων, όπως Αλεξανδρόπουλος, Παπαμιχαλοπούλου, Τρακάδας, Μπεκιάρης, Μπόγδανος, Κανελλόπουλος, Κατσαούνης, Ράλλης, Ανδρονόπουλος, Μουρίκης, Φραγκόπουλος, Χρυσικόπουλος, Χριστοδουλόπουλος, Σωτηρόπουλος, Ορεινός, Μαργαρίτης και πολλά άλλα).

Έτσι, τεκμηριώνεται επακριβώς ότι τότε κάποιοι ‘’Κουσουρής’’, μετοίκησαν σε άλλες ασφαλέστερες περιοχές (π.χ., Ηλεία, Λακωνία, Μεσσηνία, Αττική) και άλλαξαν το επώνυμό τους, ώστε να χαθούν τα ίχνη τους (ιστορικά βεβαιωμένα κείμενα από τα αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης των Αθηνών). Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες (π.χ., αρχεία Εθνικής Βιβλιοθήκης των Αθηνών), όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω, ο Αλέξανδρος ή Αλεξανδρής Κουσουρής (1690), έφυγε από τη Στερεά Ελλάδα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Φτέρη της Αιγιάλειας, στις αρχές του 1700. Εξάλλου, ιστορικά κείμενα μας πληροφορούν: ‘’.....Μερικά χρόνια αργότερα, κάποιοι από την οικογένεια των Αλεξανδρόπουλων μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία και διέθεσαν την περιουσία τους για τον τότε εθνικό αγώνα (π.χ., ο Αναγνώστης Ιωάννης Αλεξανδρόπουλος -1789-1844- διέθεσε χρήματα για τον αγώνα και σχημάτισε στρατιωτικό τμήμα) (https://tovimatisaigialeias.gr, https://kalavritapress.gr, ‘’Η μυστική συνέλευση της Βοστίτσας, 26-29 Ιαν., 1821)’’. Πρόσθετα με τα πιό πάνω, ο έγκριτος Αιγιώτης δημοσιογράφος Φάνης  Ζουρόπουλος αναφερόμενος στον εγγονό του Αλεξανδρή Κουσουρή, τον Αναγνώστη Ι., Αλεξανδρόπουλο (1780-1844), μας ενημερώνει με τα ακόλουθα: 

‘’ Η οικογένεια του Αλεξανδρή Κουσουρή, μαζί με άλλες οικογένειες, και κατά την περίοδο του Βενετοτουρκικού πολέμου (1684-1699) έφυγαν από τη Στερεά Ελλάδα όπου κατοικούσαν και κατέφυγαν στην Βενετοκρατούμενη Πελοπόννησο. Για περισσότερη ασφάλεια εγκαταστάθηκαν στην ορεινή Αιγιαλεία και ειδικότερα στο χωριό Φτέρη. Εκεί, ο πατριάρχης της οικογένειας φαίνεται ότι άλλαξε  το επωνυμό του απο Κουσουρής σε Αλεξανδρόπουλος, ενώ άλλοι γόνοι της οικογένειας ονομάστηκαν Κανελόπουλοι ή και Φτεραίοι’’. Και συνεχίζει ο κος Ζουρόπουλος ‘’Γύρω στα 1800, ο εγγονός του Αλεξανδρή Κουσουρή, ο Αναγνώστης Αλεξανδρόπουλος που είχε γεννηθεί στη Φτέρη, κατέβηκε στη Βόστιτσα (σημερινό Αίγιο), ασχολήθηκε με το εμπόριο και έγινε προεστός της. ΄Εκτισε το σπίτι του, ένα πέτρινο διόροφο που σωζόταν μέχρι το 1970, στη γωνία  των σημερινών οδών Α. Λόντου και Βασ. Κωνσταντίνου. Ο Αλεξανδρής, γύρω στα 1817 εμυήθηκε στη Φιλική Εταιρία. Είχε αναπτύξη στενό σύνδεσμο και φιλία με τον Παπαφλέσσα, ο οποίος όταν ήρθε στη Βόστιτσα για τη Μυστική Συνέλευση της Φιλικής έμεινε στο σπίτι του. Και σε αυτό το σπίτι του Αναγνώστη έγινε η προσύσκεψη  της Συνέλευσης. Ο Αναγνώστης λέγεται ότι ήταν απόλυτα ταυτισμένος με τις απόψεις του Παπαφλέσσα για την άμμεση έναρξη της επανάστασης και έτσι συγκρούστηκε με άλλους προεστούς και με τον Παλαιό Πατρών Γερμανό. Όταν ξεκίνησε η επανάσταση του 1821 πολέμησε με το βαθμό  του εκατόνταρχου, ενώ ήταν φίλος και συμπολεμιστής του Ανδρέα Λόντου. Μετά την απελευθέρωση το 1835 διορίστηκε συμβολαιογράφος Αιγίου, μέχρι το θανατό του. Τον διαδέχτηκε  ο γιος του Κωνσταντίνος, που είχε αγωνιστεί και αυτός σε πολλές μάχες. Από το μεγάλο αυτό σόι κατάγεται και η οικογένεια του ακαδημαϊκού,  πνευματικού και πολιτικού Παναγιώτη Κανελόπουλου, ο παππούς του οποίου, μετά την απελευθέρωση κατέβηκε από τη Φτέρη στην Πάτρα’’   (https://eistorias.wordpress.com/2021/10/09/αγωνιστεσ-του-21-αλεξανδροπουλοσ-αναγ/).

Καθώς η Αιτωλοακαρνανία θεωρούμε ότι αποτελεί μιά από τις γενέτειρες περιοχές των Κουσουρής, θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε και ένα ακόμη σημαντικό πρόσωπο, που έζησε τον περασμένο αιώνα, τον Παπακουσουρή ή Λαόπαπα ή Κωσταντίνο Κουσουρή από το χωριό Στράνωμα της ορεινής Ναυπακτίας. Μια προσωπικότητα με τεράστιο κοινωνικό, ανθρωπιστικό και όχι μόνο έργο (πηγή:σταχυολόγηση από κείμενο:Κ.Ν.Δημόπουλος, http://www.agrinionews.gr/enas-thrylikos-laopapas-o papakostas-koysoyris/). Περισσότερα για τον Παπακουσουρή ανατρέξτε παρακάτω στο κεφάλαιο  ‘‘ Σημαντικοί Κουσουραίοι σε Ιστορικά Γεγονότα ‘’. 

Αποστόλης ή Αποστολάκης

Κουσουρής, 1783-1827

Το επώνυμο Κουσουρής αναφέρεται σε πολλούς αγωνιστές του 1821. Ο αγωνιστής του 1821, Άγγελος Κουσουρής (το όνομα Άγγελος το βρίσκουμε στους συγγενείς μας στον κλάδο που εγκαταστάθηκαν στο Μαρούσι ), γεννημένος στην Αθήνα, πολέμησε τους Τούρκους και σκοτώθηκε σε μια μάχη στην Αθήνα. Επίσης, στην Αιτωλοακαρνανία -Βαρνάκας Ξηρόμερου- και στη Ναυπακτία, ονομαστοί αγωνιστές, για τις μάχες τους ενάντια στους Τούρκους και Αλβανούς, αναφέρονται σε ιστορικά κείμενα οι Αποστολάκης Κουσουρής, στρατηγός (1793-1827) και τα αδέλφια του, χιλίαρχος και Δήμαρχος τέως Δήμου Σολλίου (νυν Δήμος Αλυζίας) Αιτωλοακαρνανίας, Φώτης Κουσουρής (1797-1878), ο εκατόνταρχος Ανάστος Κουσουρής (1795-1836), ο εκατόνταρχος Παναγιώτης Κουσουρής (1802-), αλλά και από άλλη οικογένεια ο ανθυπολοχαγός Γούλας Κουσουρής. Σε πολλά κείμενα της τότε περιόδου αναφέρεται ότι η οικογένεια Κουσουρής είχε αξιόλογη προσφορά στον αγώνα κατά των Τούρκων και κατά την περίοδο 1821-1829. Δεν υπήρξε μάχη για μάχη από τον Αετό Ξηρόμερου, τη Βόνιτσα, το Βραχώρι, την Άρτα, το Πέτα, το Μεσολόγγι, το Ναύπλιο, το Παλαμίδη, την Αράχωβα, την Αττική, το Μακρυνόρος,τον Καρβασαρά και άλλα μέρη που να μην έλαβαν μέρος οι Κουσουραίοι (αναλυτικά για το άρθρο του Ν. Μήτση ''Κουσουραίοι -η οικογένεια των αγώνων και των θυσιών στα 1821 απ'το Βάρνακα του Ξηρόμερου'' βλέπε στη ιστοσελίδα http://issuu.com/mytikaspress/docs/kousourismode=window&backgroundColor=%23222222.

Σε πρόσφατο βιβλίο του Ν.Θ. Μήτση (2008) ''Αετός Ξηρομέρου-Ιστορικές επιφυλλίδες αλλοτινών εποχών και Λησμονημένοι μαχητές του 1821'' αναφέρονται και τα ακόλουθα. ...<<......Για την κραταιά και περίτρανη μάχη στον Προφήτη Ηλία στον Αετό του Ξηρομέρου στις 9 Αυγ. 1822, καθώς και για όλους τους Ξηρομερίτες Οπλαρχηγούς και Καπεταναίους που πήραν μέρος σ’αυτή τη μάχη (π.χ. Γεώργιος Βαρνακιώτης, Θεόδωρος Γρίβας, Δήμος Τσέλιος , Δημήτριος. Παλιογιάννης, Αποστόλης. Κουσουρής, Στάθης Κατσαρός, Σπύρος Καρπούζης, Κώστας Καπογιωργάκης, Αντρέας Γριβογιώργος, Κωσταντής Βαλιανάκης κ.λ.π.)>>. πρώτος το 1851 στα «Απομνημονεύματά του» οΝικόλαος Σπηλιάδης και, ακολούθως ο Κάρπος Παπαδόπουλος το 1861 στα «Απομνημονεύματα αγωνιστών του 1821 » και οι ιστορικοί Αγαπητός Αγαπητός, Γ. Κρέμος, Διον. Μιτάκης, Δ.Γ. Καμπούρογλου.

‘’ Συγκεντρώθηκαν λοιπόν στις λάκκες του Αετού (θέση Πηγάδια στον Προφήτη Ηλία) στις 9 Αυγούστου 1822, πολυάριθμοι Μπουλουξήδες των άτακτων Σωμάτων του Ξηρομέρου, όπου απ΄ την πολυετή έρευνά μας στους φακέλους των Αγωνιστών του ΄21, διεσώσαμε ονόματα συμμετασχόντων στη μάχη – χωρίς αυτό να  σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άλλοι μαχητές – όπως οι ακόλουθοι:Θεόδωρος Γρίβας (Βόνιτσα), Φλώρος Γρίβας (Βόνιτσα), Σβίγκος Γρίβας(Βόνιτσα), Γιαννάκης και Γιώτης Βαρνακιώτης (Βάρνακας), Αντρέας και Κωσταντής και Τσάμης και Αποστόλης Γριβογιώργος (Κωνωπίνα), Στάθης Κατσαρός (Λευκάδα), Δημήτρης Παλιογιάννης (Βάτος), Γιαννάκης και Γεώργιος Σουλτάνης (Μοναστηράκι), Γιάννης και Χρήστος Τσαούσης(Πλαγιά), Δήμο Τσέλιος (Ζάβιτσα), Αποστόλης και Φώτης  Κουσουρής(Βάρνακας), και πολλοί άλλοι’’ (πληροφορίες από Νίκος Θ. Μήτσης, Ιστορικός, συγγραφέας, Αρχοντοχώρι –Ζάβιτσα- Ξηρομέρου, http://xiromeronews.blogspot.gr).

H '' Μεγάλη Στρατιωτική Εγκυκλοπαίδεια'' (τόμος Α, σελίδα 291) μας πληροφορεί τα ακόλουθα σχετικά με τον αρχιτσέλιγκα Κουσουρή και το γιό του Κουσουρόγιαννo, που συμμετείχαν στη μάχη του ''Αετού''. << ......Μετά την μάχη στο ‘’Χάνι της Γραβιάς’’ (8 Μαΐου, 1821) οι οπλαρχηγοί, Γκούρας, Σκαλτσοδήμος και Σαφάκας, σε συνεννόηση με τον οπλαρχηγό Γεωργάκη Κοντογιάννη, αποφάσισαν να επιτεθούν και να κτυπήσουν την Υπάτη, ώστε να αναγκάσουν τους Τούρκους να υποχωρήσουν και να αφήσουν ελεύθερη τη διάβαση των Θερμοπυλών. Οι Γκούρας και Σκαλτσοδήμος έπιασαν τη θέση ‘’Αετός’’ δίπλα στην Καστανιά και πάνω από την Υπάτη. Ο Σαφάκας έπιασε την θέση ‘’Πάθενα’’, πάνω από το Σμόκοβο και δίπλα στο Νιοχώρι. Απρόοπτα όμως με το ξημέρωμα της μέρας, οι Γκούρας και Σκαλτσοδήμος, βρέθηκαν περικυκλωμένοι από 1500 Αλβανούς υπό τις διαταγές του Αλβανού Τελεχόν Φέζον, συγγενή του Αλή Πασά. Η μάχη που ακολούθησε ήταν σφοδρή σώμα με σώμα και κράτησε μέχρι τη δύση του ήλιου. Η αριθμητική υπεροχή των Αλβανών ανάγκασε τους Έλληνες να οπισθοχωρήσουν μέσα στη γειτονική χαράδρα. Τότε, ο Σαφάκας επιτέθηκε κατά των Αλβανών με 300 παλικάρια. Οι Αλβανοί ξαφνιάστηκαν, νόμισαν ότι περικυκλώθηκαν και τράπηκαν σε φυγή. Στο πεδίο της μάχης εγκατέλειψαν γύρω στους 200 νεκρούς και τραυματίες, καθώς και άφθονο πολεμικό υλικό. Οι Ελληνικές απώλειες ήταν 12 στρατιώτες νεκροί. Το σώμα του Σαφάκα αποτελείτο από λίγο τακτικό Στρατό και τους κατοίκους των χωριών Σμόκοβου, Νιοχώρι και Χομίργιαννης. Σ’ αυτή την μάχη διακρίθηκαν οι Σμοκοβίτες, Παπαδήμας, Γεωργουσανδρέας, Ζαχαρής, Τσιρούνης Γεώργιος, Γιαννούλης Παπανδρέας, Μανιώτης (Αλατάς), Καραδήμας. Από την Χομίργιαννη διακρίθηκε ο Κουσουρής, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν αρχιτσέλιγκας με 5.000 πρόβατα. Στη μάχη του ‘’Αετού’’, πήρε μέρος και ο μικρός γιός του Κουσουρή, ο Ιωάννης τον οποίο, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, τον σκότωσαν ληστές, επειδή δεν τους έδωσε μία κουμπούρα. Το μέρος που τον σκότωσαν οι ληστές ονομάσθηκε: ‘’στο βάρεμα του Κουσουρόγιαννου’’ >>.

Στο βιβλίο του Κ. Πετρονικολού ''Ποδολοβίτσα-Πεντάλοφος'' , διαβάζουμε....<<.....Ένα κτήμα δίπλα στο χωριό και ανατολικά του, το θυμάμαι ακαλλιέργητο, γιομάτο πυκνά και ψηλά αγκάθια, «δραξούλια» τα λέγαμε. Στο κτήμα αυτό το «έρημο» (δεν ξέραμε ούτε σε ποιόν άνηκε...), διανυκτέρευαν και έβοσκαν τα πολλά την εποχή εκείνη άλογα του χωριού, τότε πριν βγουν τα τρακτέρ και τα άλλα γεωργικά μηχανήματα, που αχρήστευσαν τα άλογα, ώστε τώρα στο χωριό να υπάρχουν ελάχιστα... Το χωράφι αυτό, 85 στρέμματα, το αγόρασε ο πατέρας μου και τότε μάθαμε πώς άνηκε στους Κουσουρέους απ' το χωριό Βάρνακας του Ξηρομέρου και γι αυτό το λέγαμε «Κουσουρής». Ο Αποστόλης Κουσουρής πολέμησε με τ' αδέλφια του Πάνο και Φώτη κατά την Επανάσταση του Εικοσιένα σε πολλές μάχες και στο Μεσολόγγι. Στους Κουσουρέους μετά την Επανάσταση δόθηκαν κτήματα απ' τις «εθνικές γαίες» και ένα απ' τα κτήματα αυτά ήτανε και τούτο, ο «Κουσουρής». Τώρα ο «Κουσουρής» είναι γιομάτος ελιές και περιβόλια από ξινά>>.

Σταχυολογώντας τα κυριότερα σημεία από το βιβλίο του Ν.Θ. Μήτση (Νίκ.,Θεοδ., Μήτσης, 2011- Ξηρομερίτες ήρωες της επανάστασης του 1821, Κουσουραίοι: Η οικογένεια των αγώνων και των θυσιών στα 1821 απ΄ το Βάρνακα του Ξηρομέρου,  και στο https://issuu.com/5460/docs/_________, από Δ.Δαγλάς), διαβάζουμε ότι: ‘’Η οικογένεια Κουσουρής, της οποίας απόγονοι σήμερα είναι ελάχιστοι στο Ξηρόμερο, έλκει την καταγωγή της απ΄ τον ορεινό Βάρνακα του Ξηρομέρου, Αιτωλοακαρνανίας. Πρόκειται για μια οικογένεια με αξιόλογη προσφορά στον αγώνα του ελληνικού Έθνους (1821-1829), που σχεδόν, δεν υπήρξε μάχη για μάχη, απ΄ τον Αετό Ξηρομέρου, τη Βόνιτσα, το Βραχώρι, την Άρτα, το Πέτα, το Μεσολόγγι, το Ναύπλιο, το Παλαμήδι,  την Αράχωβα, την Αττική, το Μακρυνόρος, τον Καρβασαρά  κ.λπ  μέρη  που να μην  έλαβαν  μέρος  οι Κουσουραίοι Οπλαρχηγοί, στις πολεμικές συρράξεις  κατά των Τούρκων κατά εικοσιενανική (1821-1829) περίοδο του αγώνα του Έθνους μας. 

Οι αξιολογότεροι και γνωστοί μας, Κουσουραίοι αγωνιστές – μαχητές  στον αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας (1821 -1829 )  ήταν κατά βαθμό και προσφορά, οι ακόλουθοι:

ΚΟΥΣΟΥΡΗΣ Αποστολάκης (1793-1827 ) Στρατηγός. Γεννήθηκε  το 1793 στο Βάρνακα του Δήμου Σολλίου (νυν Αλυζία) και υπήρξε κατά σειρά, ένας εκ των τριών σημαντικότερων Οπλαρχηγών του Ξηρομέρου, δηλαδή  μετά τους Οπλαρχηγούς Γεώργιο Βαρνακιώτη  που διαφέντευε ολόκληρο το Ξηρόμερο και τον Γεώργιο Τσόγκα που διαφέντευε  την περιοχή της Βόνιτσας. Με την έναρξη της επανάστασης  του ΄21  διετέλεσε  πρώτα , ως υπαρχηγός, στο στρατιωτικό Σώμα  του στρατηγού Γεωργίου Νικολού Βαρνακιώτη και ακολούθως τον Δεκέμβριο του 1822 - που ο Βαρνακιώτης αποσκίρτησε από τον αγώνα - σχημάτισε δικό  του στρατιωτικό Σώμα, έχοντας εν τω μεταξύ ήδη λάβει το βαθμό του Χιλίαρχου και πολεμάει με 225 στρατιώτες στην  Α΄ πολιορκία του Μεσολογγίου ( Δεκ. 1822- Ιαν. 1823 ). Πήρε μέρος σε όλες τις κρίσιμες μάχες της Δυτικής Ελλάδος, όπως στην Άρτα (Λαγκάδα - Πλάκα  8 Ιουνίου  του 1821 ), στη Βόνιτσα ( 28 Μαΐου 1821 ), στο Πέτα ( 4 Ιουλίου 1822 ), στον Αετό Ξηρομέρου ( 9 Αυγούστου 1822 ), στην Α΄ πολιορκία του Μεσολογγίου ( Δεκ.1822 ), στο Αιτωλικό ( 1823 ), στη Ναύπακτο ( 1822 και 1823 ), στη Β΄ πολιορκία του Μεσολογγίου ( 1825-1826 ), στα Βαρδούσια (1826 ), στο Ναύπλιο (1826).

Στις 22 Ιουλίου του 1825 προήχθη με πρόταση του στρατηγού Γεωργίου Τσόγκα στο βαθμό του Αντιστράτηγου [ Γ.Α.Κ : Εκτ. Φακ. 99 ]. Το Φεβρουάριο  του 1826 ευρισκόμενος μέσα στο Μεσολόγγι προβιβάζεται στο βαθμό του Στρατηγού [Πρωτοψ.Αλληλ.Φρουρ. Μεσολογγίου σελ.19 ].

Στο Μεσολόγγι και κατά την ηρωική Έξοδο των  αγωνιστών του (Απρ.1825–Απρ. 1826 ), ο Αποστολάκης Κουσουρής, ως Σωματάρχης, διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στα τεκταινόμενα του αγώνα μέσα στο πολύπαθες Μεσολόγγι, έχοντας υπό την οδηγίαν του εκατόν πενήντα και πλέον άνδρες ,στρατολογημένοι όλοι απ΄ τα χωριά του Ξηρομέρου, εκ  των οποίων οι περισσότεροι  ήταν και συγγενείς του.  Ως Σωματάρχης  στη Β΄ Πολιορκία του Μεσολογγίου, υπερασπίζεται μαζί  και με άλλους Ξηρομερίτες Οπλαρχηγούς ( Κωνσταντής Βέρρης , Βασίλης Χασάπης, Δήμο Τσέλιος ) την ντάπια του Μοντάλαμπερ, ενώ από τον Αύγουστο του 1825 είχε οριστεί από τη Διοίκηση του Μεσολογγίου Γενικός Διοικητής στο Αιτωλικό. Στο Μεσολόγγι υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Φιλοδικαίων, η οποία αποτελούνταν από δυτικοελλαδίτες αξιωματικούς που βρίσκονταν κλισμένοι στο Μεσολόγγι . Τον Ιανουάριο του 1826 εξελέγη ομόφωνα μέλος της  εξαμελούς Επιτροπής ( Λ. Βέικος, Απ.

Κουσουρής, Ανδρ. Ίσκος, Σπυρομήλιος, Κ. Τζαβέλας, Γ. Βαλτινός) των ελεύθερων πολιορκημένων, η οποία Επιτροπή μετέβη στο Ναύπλιο για να ζητήσει από την Κεντρική Διοίκηση τα δέοντα για την τραγική κατάσταση αυτών. Αρχές του Ιουνίου του 1826 βρίσκεται στο Ναύπλιο, όπως σχεδόν όλοι οι δυτικοελλαδίτες και δη οι Εξοδίτες Οπλαρχηγοί και υπογράφει, μαζί με τον αρχιστράτηγο Γεώργιο Καραϊσκάκη και άλλους αξιόλογους αξιωματικούς, το πρακτικό ίδρυσης της Αδελφότητας Ρουμελιωτών αξιωματικών και πολιτικών ανδρών  που βρίσκονταν τότε  στο Ναύπλιο ( Ιούνιος του 1826 ).

Μετά την πτώση του Μεσολογγίου  ευρισκόμενος στο Ναύπλιο υπηρετεί ως στρατηγός στο Σώμα του Στρατάρχη Θεοδώρου Γρίβα. Δεν ακολούθησε στην Αράχωβα τον Καραϊσκάκη, όπως οι περισσότεροι Δυτικοελλαδίτες Οπλαρχηγοί, στέλνοντας όμως κοντά στον Καραϊσκάκη τον Χιλίαρχο αδελφό του, Φώτιο Κουσουρή, με σημαντικό αριθμό στρατιωτών από το Σώμα του, υπηρετούντες άπαντες υπό τις οδηγίες του Φώτη Κουσουρή και του αρχιστράτηγου Γεωργίου Καραϊσκάκη.

Τέλος του 1826 γυρίζει με εντολή του Καποδίστρια απ΄ το Ναύπλιο στο Ξηρόμερο, για να παρακινεί τους ευρισκομένους στο Ξηρόμερο στα όπλα  καθότι μετά  την πτώση του Μεσολογγίου επικρατούσε στη Δυτική Ελλάδα πλήρες έρεβος και σχεδόν όλοι είχαν αλλαξοπιστήσει και συνάμα αυτομολήσει στον εχθρό.

Δυστυχώς θανατώνεται δολίως  στις  17  Ιανουαρίου 1827 στη θέση Σταυρολιμιώνα ( κοντά στη σημερινή Βελά του Αστακού ), από ανθρώπους του προσκυνημένου τότε, Γεωργίου Τσόγκα, και άλλοτε αρχηγού του. Πρόκειται για ένα αποτρόπαιο και στυγερό έγκλημα που συνέβη στη Δυτική Ελλάδα ανάλογο εκείνου στην ανατολική Ελλάδα, όπου ως γνωστόν ο Γιάννης Γκούρας δολοφονεί στην Ακρόπολη των Αθηνών τον άλλοτε αρχηγό του Οδυσσέα Ανδρούτσο. Ήταν οι καθ΄ έξιν ίντριγκες  και  δολοπλοκίες , που δυστυχώς δεν έλλειπαν τότε και από αυτόν τον αγώνα του ΄21 .Να  τι αναφέρει στο φάκελο του (αριθ. 67), ο αδελφός του Φώτης Κουσουρής, εξιστορώντας λεπτομερώς τα συμβάντα εκείνης της εποχής. « Μετά την άλωσιν του Μεσολογγίου όλοι οι Οπλαρχηγοί οι ευρισκόμενοι εις την αυτού πολιορκίαν απέρασαν εις Ναύπλιον, αναμεταξύ των άλλων Στρατηγών απέρασε και ο μακαρίτης αυτάδελφός μου Αποστόλης Κουσουρής, όστις είχε και αυτός βαθμόν στρατηγού, και κάμνοντες μίαν συμφωνίαν μεταξύ των οι Οπλαρχηγοί απέρασαν όλοι κρυφίως εις Κάλαμον δια να ενεργήσουν όπως στήσουν νέον στρατόπεδον κατά του εχθρού. Αλλά κατά δυστυχίαν οι περισσότεροι απέστησαν, ο δε μακαρίτης Αποστόλης απεφάσισε να περάση εις Ναύπλιον. Ταυτοχρόνως του παρήγγειλεν από Κορφούς ( Κέρκυρα) ο Ευγενής Κόμης Βιάρος Καποδίστριας να σταθεί εις την Δυτικήν Ελλάδα δια να παρακινεί τους εδώ ευρισκομένους εις τα όπλα. Παρακεινούμενος λοιπόν από την του Κόμητος παραγγελίαν και απ΄ άλλους πολλούς του Καλάμου φιλογενείς, ευγήκεν από Κάλαμον εις την Στερεάν με εν Σώμα και ενοχλούσε τας επαρχίας δια να πιάσουν τα όπλα, οπού και ακολούθησε. Ο Γενναίος όμως καπετάν Τζόγκας, αλησμονήσας την συμφωνίαν του Ναυπλίου και τας υποσχέσεις όπου έδωσε εις Κάλαμον, δολερώ τω τρόπω ,προφασιζόμενος ότι ο δυστυχής Αποστόλης ενοχλεί τους βοσκούς, οίτινες εφύλαγον τα πρόβατα των Τούρκων, και δια αυτήν την αδικον πρόφασιν τη 17 Ιανουαρίου 1827 εφόνευσε με απιστίαν τον αληθή Πατριώτην, και μάλιστα , δια να λάβη από τους Τούρκους βραβεία, έκοψεν την κεφαλήν του ρηθέντος στρατηγού και έπεμψεν αυτήν εις Πρέβεζαν και οι εχθροί χαιρόμενοι κατά το σύνηθες έδιδον και επαίνους του κ. Τζόγκα δια την δούλευσιν…».

Ο Δημήτριος Παπαντωνόπουλος  αναφέρει στην Πεντηκονταετηρίδα του το 1873 για τον Αποστολάκη Κουσουρή  τα ακόλουθα: « …και ούτος ο ήρως  Αποστολάκης  Κουσουρής, αντιστράτηγος, το λαμπρόν τούτο καύχημα της ελληνικής ανδρείας της ευάνδρου Ακαρνανίας , εζήλωσε των προγόνων πάντας τους αγώνας και κινδύνους. Και εις πολλούς πολέμους και μάχας επολέμησε τω βαρβάρω και ανεδείχθη ομολογουμένως νικητής λαμπρός ο λεοντόκαρδος  ούτος και Ενδομάχας και εις την πολιορκίαν του ηρωικού Μεσολογγίου εντός του προμαχώνος του νεύοντος προς Ναύπακτον και εν τη του Αιτωλικού πολιορκία αίτινες εγένετο υπό του Σκόνδρα μετά τριάκοντα χιλιάδων. Δια ταύτα ίνα μη τα ανδραγαθήματα του ένεκα λήθης αγνώμονος υπό γην κατενεχθώσιν ακλεώς, διασαλπίζομεν διαπρυσίως και στεντορείως όσον δυνάμεθα και εμπορούμεν και διότι η κακή και μαύρη μοίρα του ου παρέσχε τούτω τω ήρωι τέλος ευτυχές τολυπεύσασα αυτών θάνατον άωρον εκ του αφανούς. Όθεν αιωνία σου η μνήμη τρις και τετράκις, ένδοξε, περίφημε και αθάνατε Αποστολάκη Κουσουρή αντιστράτηγε! ο Θεός ελέησον την φιλόπατριν ψυχήν σου. Αμήν ». Και συνεχίζει ο Παπαντωνόπουλος να μας ενημερώνει και για τη χήρα, γυναίκα του στρατηγού Αποστολάκη Κουσουρή, προσδιορίζοντάς μας τα εξής.: «…Είθε δε τέλος πάντων να δικαιωθεί υπό της Επιτροπής του ιερού αγώνος ειλικρινώς και φιλιδικαίως η χήρα του Αποστολάκη Κουσουρή, Κωνσταντίνου Βαλιανάκη, ως και η του Σταμούλη Καρπούζη και άλλων πολλών ιεραγωνιστών, ίνα μη ή τε ειρημένη επιτροπή και η σεβαστή μας κυβέρνησις επιπαρωδηθώσιν ως ιστόν Πηνελόπης υφαίνουσαι και εξυφαίνουσαι επί τοσαύτα έτη ασπλάγχνως και απανθρώπως».

Ο Αποστολάκης Κουσουρής  όπως είπαμε στην αρχή, ήταν η προσωποποίηση της παλικαριάς. Ο αγνός πολέμαρχος που τα προσέφερε όλα δια την πατρίδα, δια δε τον εαυτόν του δεν κράτησε τίποτα. Έζησε

μια ζωή πολεμώντας τον εχθρό και πέθανε, για την ακρίβεια δολοφονήθηκε, από ελληνικό χέρι, δίχως την ικανοποίηση να γίνεται το όνειρο του πραγματικότητα, δηλαδή να δεί τους Έλληνες να αναπνέουν τον ελεύθερο αέρα μετά από την μακροχρόνιο σκλαβιά. Άφησε  εν ζωή μόνο τη γυναίκα του, η οποία ζούσα το 1865 προσπαθούσε και ζητώντας με αξιοπρέπεια να  προσπορίσει απ την κυβέρνηση μια μικρή αύξηση στην ήδη δοθείσα σύνταξη των 26 δρχ που έπαιρνε ως χήρα στρατηγού.

Κατά τη γνώμη μας, αν δεν δολοφονούνταν ο Αποστολάκης Κουσουρής, θα εξελισσόταν σε μεγάλη στρατιωτική μορφή, καθότι το 1827 ( μετά το θάνατο του Καραϊσκάκη στις 23 Απρ. 1827 ) οι περισσότεροι στρατηγοί άλλος λίγο άλλος πολύ, είχαν προσκυνήσει στους Τούρκους ( Βαρνακιώτης , Τσόγκας, ΄Ισκος, Ράγκος κ.λπ ) με μοναδικούς εναπομείναντας στη Δυτική Ελλάδα τους Δημήτρη Μακρή, Δήμο Τσέλιο και Αποστολάκη Κουσουρή. Και ο Αποστολάκης Κουσουρής ήταν αναντίρρητα αξιολογότερος των προαναφερθέντων αξιωματικών και ήδη αποσταλείς στη Δυτική Ελλάδα, απ΄ τον Ιωάννη Καποδίστρια, με ειδικό ρόλο και ένα χρόνο πριν την έλευση του στην Ελλάδα. Ήταν με λίγα λόγια ευνοούμενος του Καποδίστρια και ως ο μοναδικός στρατηγός στο Ξηρόμερο το 1827, θα είχε ειδικό βάρος στην εφαρμογή της πολιτικής του κυβερνήτη  Καποδίστρια για την ανασύνταξη του τότε νεοϊδρυθέντος ελληνικού κράτους.

Η Επιτροπή Στρατιωτικών Εκδουλεύσεων  του 1865 κατέταξε τον Αποστολάκη Κουσουρή, δυστυχώς, στην 3η  Τάξη των Αξιωματικών ( Συνταγματάρχης ) με αριθμό Μητρώου 314, στο Αρχείο των Αγωνιστών.

ΚΟΥΣΟΥΡΗΣ  Φώτης (1797-1878), Χιλίαρχος - Δήμαρχος Σολλίου. Γεννήθηκε το 1797 και ήταν αδελφός του Αποστολάκη Κουσουρή. Ακολούθησε καθ΄ όλη τη διάρκεια του αγώνα τον αδελφό του Αποστόλη και μετά το θάνατο αυτού (1827), ανεδείχθη μια αυτοδημιούργητος, μεσαία, στρατιωτική προσωπικότητα, στα τεκταινόμενα του αγώνα στην Δυτική Ελλάδα. Πολέμησε στη Βόνιτσα (1821), στην Άρτα (1821), στο Βραχώρι (1821), στο Πέτα (1822), στον Αετό Ξηρομέρου ( 1822), στο Μεσολόγγι ( 1822), στη Ναύπακτο ( 1823), στο Αιτωλικό (1823), στη Β΄ πολιορκία του Μεσολογγίου(1825-1826), με τον Καραϊσκάκη στην Αττική (1826), στην Αράχωβα (1826), στο Ζεμενό (1826) και Δίστομο (1827), με το Δήμο Τσέλιο στο Λεσίνι (1827), με τον Τσώρτς στο Δραγαμέστο (1827),στη Βόνιτσα (1828), στον Καρβασαρά (1828), στη Μάνινα (1828) και στην απελευθέρωση του Μεσολογγίου(1829) ως Πεντακοσίαρχος, υπό τον τότε αρχιστράτηγο Δυτικής Ελλάδος Αυγουστίνο Καποδίστρια. 

Υπήρξε ένας απ΄ τους κυριότερους υπερασπιστές του Λεσινίου , μετά το Δήμο Τσέλιο στα 1827-1829, αλλά και στις επιχειρήσεις στη Δυτική Ελλάδα υπό των τότε  εντεταλμένων αρχιστρατήγων: Αυγουστίνου Καποδίστρια, Ρίχαρντ Τσώρτς, Λουίς  Δένζελ και Βικέντιου Πίσα. Το δε  1825 προήχθη στο βαθμό του Χιλιάρχου. Τον  συναντάμε και στα στρατόπεδα της Ζαβέρδας ( Κόλυμπος ), Βόνιτσας και του Καρβασαρά να πολεμάει αδιαλείπτως ως το 1830. Επί  κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια (1830) ονομάστηκε Πεντακοσίαρχος στο Ταξιαρχικό Σώμα της Βόνιτσας, ενώ επί  ΄Οθωνα (1835 ) ονομάσθηκε Ταγματάρχης της Βασιλικής Φάλαγγας και διετέλεσε  δε και Διοικητής στην 2η Τετραχία  της Βασιλικής Φάλαγγας με έδρα τη Βόνιτσα . Έλαβε  ενεργό  μέρος στην εξέγερση των Ακαρνάνων αξιωματικών στις 2  Φεβρ. 1836 κατά του βασιλιά Όθωνα, επανέκαμψε όμως πολύ νωρίς, ζητώντας έλεος απ΄ τον Όθωνα και ανεκλήθη υπ΄αυτού ως ενεργό μέλος στη Βασιλική Φάλαγγα πάλι με το  βαθμό του Ταγματάρχη. Αποκαταστάθηκε το 1844 με το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη στη Βασιλική Φάλαγγα. Ο Φώτης Κουσουρής,  αναφέρει και για τη δολοφονία του αδελφού του Αποστόλη, από ανθρώπους του Γεωργίου Τσόγκα, καταγράφοντας τα  εξής:«…και  είχα  την τύχη  να δω νεκρό  στ ο σπίτι μου  στις  17  Ιανουαρίου 1827 όπου  ο  Γεώργιος  Τσόγκας  δολοφόνησε  τον  αδελφό  μου  Αποστόλη  που ήτο τότε  στρατηγός. »  ( Χ.Ε.Ο.Ε.Β   κουτ. 97, φακ.67). Το 1849 ως και το 1856 διετέλεσε επί σειρά ετών και Δήμαρχος Σολλίου [ Ζάβιτσα, Μερδενίκου, Βάρνακας, Βάτος, Κανδήλα, Μύτικας ] ( νυν Αλυζία). Πέθανε σε βαθιά γεράματα το 1878 στο Βάρνακα Ξηρομέρου απ όπου και κατάγονταν. Η Επιτροπή στρατιωτικών εκδουλεύσεων του 1865 τον χαρακτήρισε με την υπ΄ αριθ. 35 απόφαση της 29ης συνεδριάσεως της ως Αξιωματικό 4ης Τάξεως ( αντισυνταγματάρχης ) και με αριθμό Μητρώου 344 στο Αρχείο των Αγωνιστών.

ΚΟΥΣΟΥΡΗΣ Ανάστος (1795-1836), Εκατόνταρχος. Κατάγονταν από την περίφημο οικογένεια των Κουσουραίων και ήταν αδελφός του Αποστόλη και Φώτη Κουσουρή. Πολέμησε ανδρείως από την αρχή μέχρι τέλος της επανάστασης, φέρων το βαθμό του Εκατόνταρχου. Το 1833 ονομάστηκε ανθυπολοχαγός Φαλαγγίτης Ταξιαρχικός. Πήρε μέρος στην εξέγερση των Ακαρνάνων αξιωματικών κατά του  Όθωνα το 1836. Τούτο ήταν και η αιτία να στερηθεί βαθμολογικά και μισθολογικά  τις τιμητικές απολαβές του. Κατά τον Δημήτριο Παπαντωνόπουλο υπήρξε : « ατρόμητος ήρωας ως σιδηροφόρος Ακαρνάν, αγωνισθείς ανδρεία εις τον υπέρ πίστεως της πατρίδος ιερό αγώνα , από αρχής  μέχρι τέλους και ετίμησε τα ελληνικά όπλα σε όλες τις μάχες…». Σύμφωνα με την αίτηση του υιού του, Χαράλαμπου Κουσουρή , προς την Επιτροπή στρατιωτικών εκδουλεύσεων του 1843, πληροφορούμεθα

ότι ο Ανάστος Κουσουρής εφονεύθη το 1836, αφήνοντας ορφανά  έξι (6) παιδιά ( Οθων. Υπ. Στρ. φακ. 472 ). Και συνεχίζει στην αναφορά του ο Χαράλαμπος Κουσουρής να μας διηγείται επί πλέον και τα ακόλουθα: «…ο θείος μου Απόστολος Κουσουρής μαχόμενος πάντοτε και στρατιωτικώς  ως Οπλαρχηγός έπεσε γενναίως δολοφονηθείς. Οι δε έτεροι θείοι μου Φώτης και Παναγιώτης, ο μεν πρώτος χαρακτηρισμένος Ταγματάρχης, ο δε δεύτερος χαρακτηρισμένος Λοχαγός της Φάλαγγος, ηγωνίσθηκαν καρτερικώς εις όλον της Επαναστάσεως αγώνα τιμηθέντες ήδη και στα των Φαλαγγιτών ταύτας θέσεις …».

ΚΟΥΣΟΥΡΗΣ Παναγιώτης, Εκατόνταρχος. Γεννήθηκε το 1802 στο Βάρνακα και ήταν ο μικρότερος αδελφός απ΄ τους προαναφερθέντας Κουσουραίους ( Αποστόλη, Ανάστο  και Φώτη). Το 1825 ονομάστηκε Ταξιαρχικός ( ένας βαθμός πιο κάτω απ΄ τον του Χιλίαρχου  ) και επί Καποδίστρια υπηρετεί στο Ταξιαρχικό Σώμα στη Βόνιτσα ως Εκατόνταρχος αυτού ( Γραμ. Στρ. Φακ. 60 ). Πολέμησε από την αρχή του αγώνα σε όλες τις προαναφερθείσες μάχες που έλαβαν μέρος τα αδέλφια του με κορυφαία εκείνη της Εξόδου του Μεσολογγίου (1826). Αρίστευσε  μαζί  με τον αδελφό του Φώτη στη μάχη της Αράχωβας ( 24 Νοεμ. 1826 ), στο Λεσίνι (1827), αλλά και στην περίτρανη και λαμπρή μάχη της Βόνιτσας (15 Δεκ. 1828 ). Το 1836 υπηρετεί στη Βασιλική Φάλαγγα ως ανθυπολοχαγός και το 1844 προικοδοτείται ως Λοχαγός της Βασιλικής Φάλαγγας. Από την Επιτροπή των στρατιωτικών εκδουλεύσεων του 1865 ονομάστηκε αξιωματικός Ζ΄ (εβδόμης) Τάξεως ( ανθυπολοχαγός ) με αριθμό Μητρώου 1376  στο αρχείο των Αγωνιστών. Αυτή ήταν η δαφνοφόρος πορεία της οικογένειας ΚΟΥΣΟΥΡΗΣ στον αγώνα της Εθνικής  Παλιγγενεσίας εν έτει 1821-1829 και η οποία οικογένεια κατάγονταν από το Βάρνακα το μεγαλύτερο καπετανοχώρι του  Ξηρομέρου (σταχυολόγηση από το βιβλίο Ν.Θ. Μήτσης, 2011- Ξηρομερίτες ήρωες της επανάστασης του 1821-Κουσουραίοι: Η οικογένεια των αγώνων και των θυσιών στα 1821 απ΄ το Βάρνακα του Ξηρομέρου).

ΠΑΠΑΚΟΥΣΟΥΡΗΣ ή ΛΑΟΠΑΠΑΣ ή ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΣΟΥΡΗΣ. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε και ένα ακόμη σημαντικό πρόσωπο, στα μέσα του περασμένου αιώνα, το Παπακουσουρή ή Λαόπαπα ή Κωσταντίνο Κουσουρή από το χωριό Στράνωμα της ορεινής Ναυπακτίας. Μια προσωπικότητα με τεράστιο κοινωνικό και ανθρωπιστικό και όχι μόνο έργο (πηγή:σταχυολόγηση από κείμενο:Κ.Ν.Δημόπουλος, http://www.agrinionews.gr/enas-thrylikos-laopapas-o papakostas-koysoyris/). Ξεκίνησε στο χωριό του ως απλός λαϊκός, έγινε διμοιρίτης ιππικού με ανδρεία και ηρωϊσμό στο Εσκι-Σεχίρ της Μ. Ασίας. Αιχμάλωτος αυτός και η διμοιρία του των Τούρκων, αλλά και απέδρασαν της αιχμαλωσίας με το γνωστό παραγγελμά του ‘’ επι τον ίππον’’. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή γίνεται έμπορος στην Κορινθία όπου ζουσαν τα παιδιά του. Αλλά, ο νόστος τον γυρίζει στα πάτρια εδάφη, στο Στράνωμα όπου γίνεται παπάς. Αξιοσέβαστη και σημαντική η προσφορά του, κατά τη γερμανική κατοχή, όσο και κατά τον εμφύλιο. Πάντοτε ήταν έτοιμος για τα πάντα. Όταν τον απείλησαν κάποτε ότι θα τον κρεμάσουν, αυτός τους αποκρίθηκε      ‘’ Όταν εγώ πολεμούσα για την πατρίδα, εσύ δεν ήσουνα ούτε απλή σκέψη στο μυαλό του πατέρα σου’’. Προς το τέλος της ζωής του γύρισε στα Μαύρα Λιθάρια Κορινθίας κοντά στα παιδιά του. Σήμερα, στην πλατεία του χωριού του, στο Στράνωμα Ναυπακτίας, υπάρχει ένα πληροφοριακό σημείωμα για το θρύλο του Παπακουσουρή ή Λαόπαπα.

Σε άλλα ιστορικά κείμενα αναφέρονται και τα εξής, ως προς επώνυμο Κουσουρής και την επανάσταση του 1821. ‘’ Στην Ελληνική επανάσταση του 1821 η συμμετοχή των Μαρουσιωτών έμελλε να είναι καθοριστική στην έκβαση του αγώνα. Η επανάσταση στην Αττική ξεκίνησε από τους κατοίκους των χωριών του νομού και συγκεκριμένα από το Μενίδι. Χαρακτηριστική είναι η συνεισφορά των Μαρουσιωτών στην Πολιορκία της Ακροπόλεως από τους Τούρκους. Πολλοί ήταν οι Μαρουσιώτες επαναστάτες που πολέμησαν για το καλό της Ελλάδος και ακόμα και σήμερα τιμάμε την μνήμη τους. Όλο το χωριό του Μαρουσιού της εποχής εκείνης σύσσωμο πήρε τα όπλα στον αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας. Η έως σήμερα έρευνα για τις οικογένειες που συμμετείχαν στην Επανάσταση συνεχίστηκε. Τα ονόματα που έχουν έρθει μέχρι στιγμής στο φως είναι των οικογενειών: Αδάμη, Αλεπού, Βάση, Βιλιώτη, Γαρδέλη, Δέγγλερη, Δούση, Καλατζή, Καπνόριζα, Καρβέλα, Κερασιώτη, Κοροβέση, Κορωπιώτη, Κουντουμάδη, Κουσουρή, Κοτζιά, Κώτου, Λέκκα, Λίτσα, Λογοθέτη, Λούη, ΜπαΪραχτάρη, Μαργέτη, Μάρκου, Μασούρη, Μόσχα, Μοστρού, Ξενάκη, Πάλλη, Παναταγή, Παπαγιάννη, Παπαδημητρίου, Πέππα, Πετρούτσου, Πουλημένου, Πρέσσα, Σεραφίμη, Σούγκρα, Τρακάδα, Τριανταφύλλη, Τούντα, ΧαΪμαντά, Χασσιώτη (πηγές: Μουρουγκλού, Άννα (2010). ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΝ Όψεις της Ιστορίας της Πόλης και του Δήμου. Μαρούσι: Αλέξανδρος Ε.Π.Ε, σελ. 79. ISBN 960-8092-48-5, Φάρρου, Εύη (2004). ΜΑΡΟΥΣΙ. Μαρούσι: Εφημερίδα Αμαρυσία, σελ. 63,64. ISBN 960-88260-1-2) ‘’.

Στην πολιορκία των Αθηνών το 1827 από τους Οθωμανούς με αρχηγό τον Κιουταχή, σύμφωνα με το βιβλίο του Διονυσίου Σουρμελή, εν Αιγίνης, 1834, Ιστορία των Αθηνών κατά του υπέρ ελευθερίας αγώνα αρχόμενης από της επαναστάσεως μέχρι της αποκαταστάσεως των πραγμάτων (https://books.google.gr/books?id=f-dhAAAAcAAJ&printsec=frontcover&hl=el&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false) αναφέρονται μεταξύ άλλων, ο μαχητής Αγγελής Κουσουρής, καθώς και η οικογένεια Κουσουρής, μεταξύ άλλων οικογενειών, στο κεφάλαιο ‘’ Αι επαναστατήσαντες οικογένειες κατά των κρατούντων ‘’ (βιβλίο Γ’, κεφάλαιο ΙΓ’, σελ., 291).

‘’……Ο Κιουταχής μετά την άλωση του Μεσολογγίου εκστρατεύει προς την Αττική……Ο Ιωάννης Γκούρας, φρούραρχος των Αθηνών και Διοικητής της Αττικής, πράγματι δεν έλαβε λόγω απειρίας τα κατάλληλα μέτρα ελπίζοντας ότι ο ερχομός του εχθρού θα ήταν πρόσκαιρος. ….Οι Αθηναίοι , οι εν όπλοις, αποφασίζουν να μείνουν μέσα στην πόλη, ενώ στέλνουν τα γυναικόπαιδα στη Σαλαμίνα και την Αίγινα. Και επειδή η φρουρά των Αθηνών απτελείτο κυρίως από ξένους, βρήκε σε αυτούς ο φρούραρχος, απιστίας, απείθεια, και αχαριστία, καθώς σχεδίαζαν να εγκαταλείψουν το φρούριο των Αθηνών και τη φύλαξή του (εκλαϊκευμένη απόδοση από το  πρωτότυπο βιβλίο, σελ., 138, βιβλίο Δ.Σουρμελή, 1834). Σύμφωνα με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, στις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές του τότε Ελληνικού κράτους το 1844 (έρευνα Γ.Πάλλης, 1965, http://www.amarysia.gr) στον εκλογικό κατάλογο του Αμαρουσίου αναφέρεται ότι ψήφισε κάποιος αυτόχθων Νικολής Κουσουρής ετών 43, ιδιοκτήτης, κτίστης στο επάγγελμα (με βεβαιότητα ήταν αδελφός του πατέρα του προπάππου μας Σωτηρίου Κουσουρή, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε το μικρό του όνομα) (οι εκλογές του 1844 για τους πρώτους κοινοβουλευτικούς αντιπροσώπους του τότε ελληνικού κράτους διήρκησαν 6 μήνες και πρωθυπουργός εκλέχθηκε ο Ι. Κωλέττης).

Από στοιχεία, κατά την άφιξη των Ελλήνων μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες (Ellis Island, USA) στις αρχές του 1900, αναφέρονται αρκετοί Κουσουρήδες που μετανάστευσαν εκεί. Μεταξύ αυτών και κάποιος '' Κουσουρής Ιωάννης'', ετών 19, με τόπο προέλευσης από το Καρνέσι, τη σημερινή Άνω Κλειτορία, Καλαβρύτων και με ημερομηνία άφιξης στις ΗΠΑ, 10 Μαρτίου, 1914. 

John Kousouris, passenger record, 1919 (Ellis island, USA)

Αλλά και κάποιος Λυκούργος Κουσουρής, το 1905 από την Αθήνα, ο Δημήτριος Κουσουρής, ετών 50 το 1901, και ο γιός του Ηλίας, ετών 20,από τη Μηλέα Μεσσηνίας, ο Θεοδόσης Κουσουρής, ετών 16 το 1903, από τον Πειραιά, ο Λάμπρος Κουσουρής, το 1910, από τη Λαμία, ο Αθανάσιος Κουσουρής, το 1910, από το Γαρδίκι Τρικάλων, ο Κωνσταντίνος Κουσουρής, το 1912, από το Ελευθεροχώρι Φθιώτιδας (ή Πιερίας), ο Ηλίας Κουσουρής, το 1913, από την Καστοριά και πολλοί άλλοι. 

Σήμερα, η διασπορά των Κουσουραίων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι περισσότερο γνωστή στις περιοχές Maryland-Baltimore-Towson, New York, Washington, Michigan, Alberta, Boston, New Jersey, Honolulu και αλλού. Σε πολλούς ιστοχώρους μπορείς να αναζητήσεις την κατανομή των συνεπωνύμων μας σε διάφορες χώρες. Έτσι για παράδειγμα στο http://www.forebears.io/surnames/kousouris η παγκόσμια κατανομή αναφέρει 551 άτομα στην Ελλάδα, 48 στις ΗΠΑ, 7 στον Καναδά, 2 στη Σκωτία, και από 1 στην Αγγλία, Αλβανία, Γερμανία, Γαλλία. Επίσης, στις διαχρονικές μεταναστεύσεις των Κουσουραίων εκτός Ευρώπης αναφέρονται και η Αυστραλία, η Νοτιοαφρικανική Ένωση, η Αργεντινή  και σε πολλές άλλες χώρες. Όπως έχουμε αναφέρει η διασπορά των συνεπωνύμων είναι αρκετά διαδεδομένη και στο εξωτερικό. Το διαδίκτυο μας προσφέρει αρκετές πληροφορίες, δίνοντας μας χάρτες διασποράς των Κουσουραίων.

Από τις μέχρι σήμερα πληροφορίες που συλλέξαμε, φαίνεται ότι ο δικός μας κλάδος με σχετικά πρόσφατες ρίζες (1800-1900) από την Πλάκα της Αθήνας, ήταν συγγενικός σε πρώτο βαθμό με τον κλάδο των προγόνων που εγκαταστάθηκαν στο Μαρούσι γύρω στις αρχές του 1900 ή και αρκετά νωρίτερα. Οι Κουσουρής της Πλάκας και των γειτονικών περιοχών έμεναν και δραστηριοποιούνταν στις οδούς Βούρβαχη, Εκαταίου και Βρεσθένης, στην αρχή της οδού Βουλιαγμένης και απέναντι από τις στήλες Ολυμπίου Διός, στο τετράγωνο των οδών Λυσικράτους, Φρυνίχου και Αισχίνου, Καλλιρρόης, περιοχές ναών Αγίας Αιακερίνης και Αγίου Παντελεήμονα-Νέος Κόσμος.

Και για ψυχαγωγικούς λόγους, βρίσκουμε ότι η πυκνότητα του επωνύμου μας με βάση τις πρόσφατες συνδέσεις τηλεφώνου (πυκνότητα ανά 10.000 τηλεφωνικές συνδέσεις στο http://blog.vrisko.gr/cat/vrisko-info/apo-pou-krataei-i-skoufia-sou?Κουσουρής), αναφέρονται 42 συνδέσεις στα Κύθηρα, 21 στην Αττική, 11 στη Σαλαμίνα, 9 στην Κυπαρισσία, 7 στο Αίγιο, 2 στην Καστοριά, 1 στη Λαμία και 1 στα Ιωάννινα. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι με το επώνυμό μας υπάρχουν πολλές οικογένειες στην Αιτωλοακαρνανία, στη Μακεδονία, στις Κυκλάδες και σε άλλα μέρη στην Ελλάδα. Επομένως, η ορθότητα του πιο πάνω Blog ελέγχεται μερικώς ως προς την ακρίβεια των στοιχείων, ανά την επικράτεια.

_______

Συγγενικές  και Συνεπωνύμων Αναζητήσεις - Μαρτυρίες
Η αναζήτηση συγγενών και συνεπωνύμων για τους '' Κουσουρής ''  βασίστηκε σε ιστορικά στοιχεία όπου αναγράφονται αρκετά όσα, σε προφορικές αφηγήσεις των παλαιότερων, σε προσωπικές θύμισες, αλλά και σε ενθυμίσεις-λεγόμενα συνομιλητών μέσα από το Facebook.
Οι εγγύτεροι συγγενείς μας με βεβαιότητα είναι όσοι αποτελούν τον γενεαλογικό κλάδο που εγκαταστάθηκαν στο Μαρούσι γύρω στα 1800 ή και νωρίτερα. Για τους υπόλοιπους Κουσουρής ανά την επικράτεια δεν υπάρχει μέχρι σήμερα σαφής εικόνα εγγύτερης συγγένειας. Παρόλα αυτά σημειώνουμε μεταξύ άλλων τη μεγάλη εστία του επωνύμου μας στην Αιτωλοακαρνανία και στην Αιγιαλεία από παλιά, και τη σύγχρονη συγκέντρωση του επωνύμου μας στην Αττική, και τα Κύθηρα. 
Παρακάτω θα παραθέσουμε τη γενικότερη εικόνα της διασποράς μας, αλλά και τις κυριότερες συνομιλίες που είχαμε κατά καιρούς με συνεπωνύμους μέσα από διάφορες πηγές, αναζητώντας τους πλησιέστερα συγγενικούς κλάδους και τα μονοπάτια της διασποράς μας, από παλιά μέχρι σήμερα.

Αθήνα, περίχωρα, υπόλοιπο Αττικής: 

- Αθήνα:  Από ιστορικά αρχεία και μαρτυρίες συγγενών φαίνεται ότι όσοι αποτελούν το γενεαλογικό κλάδο με γενάρχες τους προγόνους (που όμως δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους), του Θεόδωρου Σ. Κουσουρή (1881-1917) και του Σπυρίδωνα Σ. Κουσουρή (1879-1939) εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, στο Μαρούσι και ενδεχομένως στον Πειραιά, ανάμεσα στα  1700-1800 ή και νωρίτερα. Οι ρίζες αυτού του κλάδου εντοπίζονται στην περιοχή της Πλάκας, Ψυρρή, Νέος Κόσμος της Αθήνας, αλλά και στο Μαρούσι Αττικής, όπου υπάρχουν εγγύτεροι συγγενείς με γενάρχη τους το Νικόλαο ή Νικολή Κουσουρή, με έτος γέννησης το 1801. 

Από προσωπικές μαρτυρίες γνωρίζουμε με βεβαιότητα, ότι ο προπάππους μας (2^η γενιά) Σωτήρης Κουσουρής, κατοικούσε στην ευρύτερη περιοχή Πλάκα-Αθήνα και είχε παιδιά του το Σπυρίδωνα (1879-1939), το Θεόδωρο (1881-1917) και τη Μαριγούλα (;). Ο Σπυρίδωνας είχε παντρευτεί την Ολυμπία, το γένος Σταματίου, ο Θεόδωρος είχε παντρευτεί την Ελένη, το γένος Κακολύρη, και η αδελφή τους ήταν η Μαριγούλα (δεν γνωρίζουμε το επώνυμο του άνδρα της αλλά γνωρίζουμε ότι από τον κλάδο της Μαριγούλας προήλθαν οι συγγενείς μας Περγάμαλη –η Παναγιώτα το γένος Κουσουρή είχε σύζυγο το Γιώργο Περγάμαλη και παιδιά τους ήταν η Ελένη, ο Νίκος, η Δέσποινα και ο Αποστόλης, ενώ η Παναγιώτα είχε αδελφή τη Μαρίκα που δεν είχε παντρευτεί και έμεναν τότε στην αρχή της λεωφόρου Βουλιαγμένης). 

Για τον πατέρα (1^η γενιά) του προπάππου Σωτήρη Κουσουρή, το γενάρχη μας, δεν γνωρίζουμε το όνομά του, ενώ αδελφός του, όπως θα δούμε παρακάτω, ήταν με βεβαιότητα ο Νικολής Κουσουρής, γενάρχης του Μαρουσιώτικου κλάδου. 

Οι Κουσουραίοι τότε της Πλάκας και των γειτονικών περιοχών κατοικούσαν και δραστηριοποιούνταν στις οδούς Βούρβαχη, Εκαταίου και Βρεσθένης, στην αρχή της οδού Βουλιαγμένης και απέναντι από τις στήλες Ολυμπίου Διός, στο τετράγωνο των οδών Λυσικράτους, Φρυνίχου και Αισχύνου και στην περιοχή των  εκεί ενοριών της Αγίας Αικατερίνης και του Άγιου Παντελεήμονα. Εικάζουμε ότι ο γενάρχης Κουσουρής (1^η γενιά) από την Πλάκα της  Αθήνας είχε το όνομα ή Θεόδωρος ή Σπυρίδων ή Κωνσταντίνος. Με βεβαιότητα όμως γνωρίζουμε, από το ληξιαρχείο του Δήμου Αθηναίων, ότι το όνομα του προ-πάππου μας ήταν Σωτήριος. Δυστυχώς δεν έχουμε βρεί άλλα στοιχεία για αυτή τη γενιά. 

Από προσωπικές μαρτυρίες και συσχετίσεις χρονολογικών στοιχείων που διαθέτουμε, φαίνεται ότι ο κύριος κορμός της οικογένειας με γενάρχες το Θεόδωρο και το Σπυρίδων (α Κουσουρή (4-5 γενεές πίσω από σήμερα) κατοικούσαν και είχαν τις δραστηριότητές τους στην ευρύτερη περιοχή της Πλάκας στην Αθήνα και στις γύρω περιοχές της τουλάχιστο από τις αρχές του 1800 ή και νωρίτερα.

Αργότερα, γύρω στα μέσα του 1800 ή και νωρίτερα, κάποιοι στενότεροι συγγενείς μας μετακόμισαν από την Αθήνα στο Μαρούσι Αττικής, με γενάρχη το Νικόλαο Κουσουρή ο οποίος είχε αδελφό τον πατέρα του προπάππου μας (που όμως δεν γνωρίζουμε το όνομά του).

Και λίγα λόγια για τους γνωστούς γενάρχες μας, το Θεόδωρο (1881-1917) και το Σπυρίδωνα (1879-1939). Ο Θεόδωρος με την Ελένη το γένος Κακολύρη είχαν τρία παιδιά. Το Γρηγόρη, το Σωτήρη και το Δημήτρη. Ο Γρηγόρης με την Άννα Ριζά είχαν δύο κόρες την Ελένη και την Ειρήνη. Ο Σωτήρης με την Αγγελική Κουρούπη είχαν το Θόδωρο και τη Φραντζέσκα. Ο Δημήτρης με την Ευαγγελία Μανωλά είχαν το Θόδωρο και το Στέλιο.

Ο άλλος κλάδος με το Σπυρίδωνα και την Ολυμπία το γένος Σταματίου είχαν 6 παιδιά. Την Ελένη, τον Κώστα, το Σωτήρη, τη Μαρία, το Θόδωρο και τη Στυλιανή.  Η Ελένη με το Δημήτρη Σαρρή είχαν τρία παιδιά. Την Ολυμπία, το Γιώργο και το Βασίλη. Ο Κώστας με την Ευαγγελία το γένος Καρατζά είχαν δύο παιδιά. Το Σπύρο και το Σταμάτη. Ο Σωτήρης με την Αντωνία το γένος Σταματάκη είχαν 4 παιδιά. Το Σπύρο, τον Τάσο, το Δημήτρη και την Ολυμπία. Η Μαρία με τον Γιώργο Μπετχαβά είχαν τρία παιδιά. Τη Χρυσάνθη, το Γιάννη και το Λάμπρο. Ο Θόδωρος με τη Μάγδα είχαν δύο παιδιά. Την Ολυμπία και τον Πέτρο. Η Στυλιανή με τον Πέτρο Πουλάκη είχαν τέσσερα Παιδιά. Την Ελένη, την Ολυμπία, τον Πέτρο και τη Θέκλα.

Για τη Μαριγούλα Κουσουρή δεν διαθέτουμε αρκετά στοιχεία. Το βέβαιο είναι ότι από τη Μαριγούλα (δεν γνωρίζουμε το όνομα του συζύγου της) δημιουργήθηκε ο κλάδος των Περγάμαλη, όπως αναφέρουμε πιο κάτω. 

3^η Γενιά των Κουσουρής από την Αθήνα με γενάρχες το Θεόδωρο/Ελένη και το Σπυρίδωνα/Ολυμπία: Στην πορεία του χρόνου οι νεότερες γενεές αυτού του κλάδου και οι εγγύτεροι συγγενείς, έχουν διασπαρεί στην Χαλάνδρι, Κηφισιά, Γλυφάδα, Άλιμος, Λόφος Σκουζέ, Γαλάτσι, Αγία Παρασκευή, Κερατέα, Ραφήνα, Πεύκη, Διόνυσο και αλλού. Εξάλλου, και πολλοί συνεπώνυμοι, από πολλές περιοχές της Ελλάδας, ήλθαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των Αθηνών και του Πειραιά (Περιστέρι, Ζωγράφου, Αχαρναί, Ταύρος, Μοσχάτο, Νίκαια, Κορυδαλλός, κ.ά), κυρίως για βιοποριστικούς, κοινωνικούς ή άλλους  λόγους.

   Ο Πλακιώτικος κλάδος των Κουσουρής: Ο Θεόδωρος Κουσουρής του Σωτηρίου (1881-1917) με την  Ελένη το γένος Κακολύρη (1886-1961) και ο Σπυρίδων Κουσουρής του Σωτηρίου (1879 -1939) με την  Ολυμπία το γένος Σταματίου (1889-1973). 

Ξαδέλφια και Αδέλφια: Γρηγόρης του Θεόδωρου, Σωτήρης του Θεόδωρου, Κώστας του Σπυρίδωνα, Σωτήρης του Σπυρίδωνα, Δημήτρης του Θεόδωρου.

Παρακάτω και οι νεώτεροι  Κουσουρής από την Αθήνα και άλλου συγγενείς ( Αδέλφια, Ξαδέλφια, Ανίψια, Θείοι και άλλοι συγγενείς σε μια  σύναξη στο σπίτι του Δημήτρη Κουσουρή του Σωτήρη και της Αντωνίας, Κερατέα, 17/06/2006).

   Από τα αριστερά όρθιοι Θόδωρος, Φίλιππος Μάρκου, Στέλιος, Βαγγέλης, Δημήτρης, Δημήτρης Σαρρής, Δημήτρης, Σωτήρης, Νίκος Αξιώτης, και καθιστοί Θανάσης, Κώστας, Στέλιος, Γιώργος Μπετχαβάς, Αντώνης).

  Από μια σύναξη των Κουσουρής με καταγωγή από την Αθήνα, 17/06/2006 (οι Κουσουραίοι Σωτήρης, Θόδωρος, Στέλιος, Σπύρος και Λάμπρος Μπετχαβάς) 

 Παρακάτω, να και τα οικογενειακά δέντρα των Κουσουραίων  από την Αθήνα

- Θεόδωρος με την Ελένη και Σπυρίδων με την Ολυμπία -.

Η προέλευση του κλάδου των Κουσουραίων της Αθήνας, δηλαδή από ποιά ή ποιές περιοχές-εστίες προήλθαν, προς το παρόν, μας είναι άγνωστη. Από τη Ρούμελη ; Από την Αιγιάλεια ; Από την Αιτωλοακαρνανία; Από την Ήπειρο ; Επίσης, δεν μπορέσαμε να  ιχνηλατήσουμε τα μονοπάτια της προγενέστερης γεωγραφικής διασποράς του. Ο κλάδος της Αθήνας με εκείνο του Πειραιά έχουν άμεσες συγγενικές σχέσεις; Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τον κλάδο της Αθήνας δημιουργήθηκε ο κλάδος των Μαρουσιωτών που επομένως οι απόγονοι ανήκουν στον ίδιο συγγενικό κλάδο. Το αναπάντητο όμως ερώτημα που παραμένει είναι, από ποιά περιοχή της τότε Ελλάδας μετοίκισαν στην Αθήνα και στον Πειραιά οι συνεπώνυμοι και οι συγγενείς μας ;

- Μαρούσι: Ο Μαρουσιώτικος κλάδος των Κουσουρής εγκαταστάθηκε στο Μαρούσι Αττικής γύρω στα 1800 ή και νωρίτερα. Ως γενάρχης αναφέρεται ο Νικολής ή Νικόλαος Κουσουρής (1801) με σύζυγο την Κασσού. Παιδιά τους ήταν ο Λάμπρος που είχε  παντρευτεί τη Ζωή Παπαμιχαήλ και ο Γεώργιος που δεν είχε παντρευτεί. Ο Λάμπρος και η Ζωή είχαν τα εξής παιδιά: α) τον Αγαμέμνονα Κουσουρή και σύζυγο τη Μαριγούλα, και απογόνους-παιδιά τους τη Νίτσα με επώνυμο συζύγου Σχίζας, τη Ζωή με επώνυμο συζύγου Μυλωνάς, τη Νίκη με επώνυμο συζύγου Μαντζαρίδης, και το Δημήτρη-Τάκη, β) την Καλλιόπη με σύζυγο το Ευάγγελο Δαμάσκο, και με παιδιά τους τη Ζωή και την Ισμήνη, γ) το Σωτήριο (1876-1946) με σύζυγο τη Βασιλική Χριστοπούλου, και παιδιά τους, τη Μαρία με σύζυγο τον Πετρίτης, τη Ζωή με επώνυμο συζύγου Κοντούλης, το Λάμπρο, τον Κωνσταντίνο-Ντίνο και το Γεώργιο, δ) τον Άγγελο (1880-1952) με σύζυγο τη Μαρία-Μαρίκα Μόσχα και παιδιά τους την Τερέσα με επώνυμο συζύγου το Παπαδόπουλος, τη Ζωή με επώνυμο συζύγου το Καράβολος, το Λάμπρο, το Νίκο και το Φάνη. Πιό κάτω παρουσιάζεται το οικογενειακά δένδρα των Μαρουσιωτών Κουσουρής (Το δένδρο αυτό μας το παραχώρησε ο Σωτήρης Κουσουρής του Γιώργου και της Καλλιόπης, από το Μαρούσι και τον οποίον ευχαριστούμε ιδιαίτερα), στενών συγγενών, με γενάρχη το Νικόλαο Κουσουρή, που ήταν αδελφός με τον πατέρα του προπάππου μας, που όμως δεν γνωρίζουμε το όνομά του.

Το οικογενειακό δένδρο των Κουσουρής από το Μαρούσι με γενάρχη το Νικόλαο 

 

 Από το πιό πάνω γενεαλογικό δένδρο φαίνεται, με μεγάλη πιθανότητα, από χρονολογικά στοιχεία και την παραδοσιακή μεταβίβαση του μικρού ονόματος από γενεά σε γενεά, ότι ο προπάππους μας Σωτήρης Κουσουρής από την Πλάκα της Αθήνας ήταν πρώτος ξάδελφος με τα παιδιά του Νικόλαου. Δηλαδή, το Λάμπρο (πέθανε το 1923) και το Γιώργο. Δηλαδή, τα παιδιά του Λάμπρου από το Μαρούσι, πρέπει να ήταν δεύτερα ξαδέλφια με τα παιδιά του Σωτήρη Κουσουρή (Σπυρίδων, Θεόδωρος, Μαριγούλα) από την Πλάκα, (πληροφορίες από το οικογενειακό δένδρο του κλάδου που εγκαταστάθηκε στο Μαρούσι και συνειρμοί από το ονοματολόγιο και το χρονολόγιο γέννησης/θανάτου).

Δηλαδή, ο Μαρουσιώτικος κλάδος των Κουσουρής με εκείνο τον Πλακιώτικο κλάδο με βεβαιότητα είναι συγγενικοί, καθώς ο Νικολής Κουσουρής (προερχόμενος από την Αθήνα και μετοικήσας στο Μαρούσι στις αρχές του 1800) πρέπει να είχε αδελφό τον πατέρα του Σωτήρη Κουσουρή (1^η γενιά Κουσουρής, από την Αθήνα), το όνομα του οποίου δεν γνωρίζουμε.   Αναζητώντας τις ρίζες μας βρήκαμε ότι σύμφωνα με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, στις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές του τότε Ελληνικού κράτους το 1844 (έρευνα Γ.Πάλλης, 1965, https://www.amarysia.gr) στον εκλογικό κατάλογο του Αμαρουσίου αναφέρεται ότι ψήφισε ο αυτόχθων Νικολής Κουσουρής ετών 43, κτίστης στο επάγγελμα (με βεβαιότητα πρέπει να ήταν αδελφός του πατέρα του προπάππου μας Σωτηρίου Κουσουρή, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε το μικρό του όνομα) (οι εκλογές του 1844 για τους πρώτους κοινοβουλευτικούς αντιπροσώπους του τότε ελληνικού κράτους διήρκησαν 6 μήνες και πρωθυπουργός εκλέχθηκε ο Ι. Κωλέττης). Εξάλλου, ο πιό πάνω Νικολής Κουσουρής (έρευνα Γ.Πάλλης, 2021, εφημερίδα Αμαρυσία) αναφέρεται μεταξύ πολλών άλλων κατοίκων του Αμαρουσίου, ως δωρητής με δραχμές 2, στον έρανο (διάταγμα Βασιλιά Όθωνα, 29^ης Ιουνίου του 1860) για τη συγκέντρωση χρημάτων υπέρ της ανακούφισης των χριστιανών της Συρίας (σφαγή από τους Οθωμανούς το 1860).

Μαρτυρίες για τους ‘’ Κουσουρής ‘’ στα κοινά του Αμαρουσίου υπάρχουν αρκετές,  τόσο για τη συμμετοχή τους στην εξέγερση κατά των Οθωμανών στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής, όσο και στα δρώμενα της περιοχής τα μετέπειτα χρόνια. Η συμμετοχή των εκεί Κουσουρής στα κοινά έχει τονιστεί επανειλημμένα σε εκδηλώσεις τοπικών φορέων και στον τοπικό τύπο (π.χ., Γ.Πάλλης,  https://www.amarysia.gr). Τόσο στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, όσο και σε άλλες αναφορές εξυμνείται η συμμετοχή των Μαρουσιωτών στον αγώνα για την απελευθέρωση της Αθήνας, αλλά και για να διασωθεί η Ακρόπολη των Αθηνών από την πολιορκία του Κιουταχή. ‘’...... Η επανάσταση στην Αττική  ξεκίνησε από τους Μαρουσιώτες, Μενιδιάτες, Χασιώτες, Σαλαμίνιους και Χαλανδριώτες...... Επικεφαλής των Μαρουσιωτών αγωνιστών ήταν ο Γιωργάκης Πέππας, και μεταξύ άλλων συμμετείχαν οι οικογένειες Αδάμη, Αλεπού, Βάση, Βιλιώτη, ......Κουσούρη, Κοτζιά, Κώτου.....Λέκκα, Λίτσα, Λογοθέτη....Τούντα, Χαϊμαντά, Χασσιώτη’’ (πηγές: Γ. Πάλλης - Μαρούσι 1821-1827.Ένας μικρός οικισμός της Αττικής στην Ελληνική Επανάσταση,  Ι.Μακρυγιάννης-Απομνημονεύματα, εκδ.,Μέρμηγκας).

Για να γνωρίσετε τη συμμετοχή των Μαρουσιωτών Κουσουρής στον απελευθερωτικό αγώνα του 1921, ανατρέξτε παρακάτω, στο κεφάλαιο ‘’ Σημαντικοί Κουσουραίοι σε Ιστορικά γεγονότα ‘’, όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα….. ‘’ Σε άλλα ιστορικά κείμενα αναφέρονται και τα εξής, ως προς επώνυμο Κουσουρής και την επανάσταση του 1821:  Στην Ελληνική επανάσταση του 1821 η συμμετοχή των Μαρουσιωτών έμελλε να είναι καθοριστική στην έκβαση του αγώνα. Η επανάσταση στην Αττική ξεκίνησε από τους κατοίκους των χωριών του νομού και συγκεκριμένα από το Μενίδι, ενώ χαρακτηριστική είναι η συνεισφορά των Μαρουσιωτών στην πολιορκία της Ακροπόλεως από τους Τούρκους.’’.... (πηγές: Μουρουγκλού, Άννα (2010). ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΝ Όψεις της Ιστορίας της Πόλης και του Δήμου. Μαρούσι: Αύ άλλων λέξανδρος Ε.Π.Ε, σελ. 79. ISBN 960-8092-48-5, Φάρρου, Εύη (2004). ΜΑΡΟΥΣΙ. Μαρούσι: Εφημερίδα Αμαρυσία, σελ. 63,64. ISBN 960-88260-1-2).

 Σε καφενείο στο Μαρούσι το 1963, από αριστερά με το καπέλο, ο Κ. Λούης -Κοστουλίτσας, όρθιος ο ταβερνιάρης Αποστόλου, δίπλα του με το ποτήρι ο Αγγ. Καλατζής και δίπλα του ο Ντίνος Κουσουρής (1915-1995 - Μαρουσιώτικος κλάδος Κουσουρή,  αρχείο Σ. Καλαντζή).

 Εξάλλου, σε σχετική ομιλία και καταχώρηση στον τοπικό τύπο του Αμαρουσίου αναφέρονται και τα ακόλουθα (oμιλία της Σοφία Λεβαντή Μασούρη, δικηγόρος για την επέτειο των πεσόντων Αθμονέων-Αμαρουσιωτών και στο https://www.amarysia.gr/news-archive/168-sillogoiforis/marousi23/50494-2013-04-19-12): ‘’......Οι Μαρουσιώτες, στους απελευθερωτικούς αγώνες (1821–1827) κατά των Οθωμανών και στον αγώνα της εθνικής παλιγγενεσίας, ενθάρρυναν τους αναποφάσιστους και συνεργάστηκαν με τους κατοίκους των γύρω περιοχών, ……. Χαλανδρίου και Μεσογείων για τον κοινό μεγάλο σκοπό (Ανάμεσα στους ανώνυμους Μαρουσιώτες, αναφέρονται και οι Αδάμης (Αδάμ) Νικόλαος, Λέκκας Αθανάσιος, Πετρούτσου Ορσαλία,…Πάλλης Ιωάννης, Κουσουρής Αγγελής, Πάλλης Σωτήριος κ.ά). Επίσης, στην πολιορκία των Αθηνών το 1827 από τους Οθωμανούς, σύμφωνα με το βιβλίο του Διονυσίου Σουρμελή, 1834, αναφέρeται μεταξύ άλλων, ο μαχητής Αγγελής Κουσουρής, καθώς και ότι η οικογένεια Κουσουρή (στη σελίδα 295 του βιβλίου Γ’, κεφάλαιο ΙΓ’ ), ήταν μεταξύ άλλων οικογενειών, στο κεφάλαιο ‘’ Αι επαναστατήσαντες οικογένειες κατά των κρατούντων ‘’ ( βιβλίο Γ’, κεφάλαιο ΙΓ’, σελ., 291-300,https://books.google.gr/books?id=f-dhAAAAcAAJ&printsec=frontcover&hl=el&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false ).

Από τον Μαρουσιώτικο κλάδο των Κουσουρής, ο Σωτήρης Κουσουρής του Γεωργίου (και τον ευχαριστούμε πολύ για την προσφορά του) μας έστειλε τις παρακάτω φωτογραφίες όπου εικονίζεται ο παππούς του Σωτήριος (1876-1946) του Λάμπρου, η γιαγιά του Βασιλική το γένος Χριστοπούλου, αλλά και ο πατέρας του με τη μητέρα του.

  

- Σωτήριος Κουσουρής του Λάμπρου (1876-1946) με τη Βασιλική το γένος Χριστοπούλου (1883-1962) - Σωτήριος Κουσουρής του Λάμπρου (Παππούς του ήταν ο Νικολής Κουσουρής, που είναι γενάρχης των Κουσουρής του Αμαρουσίου) - Ο Γεώργιος Κουσουρής του Σωτηρίου (1918-1978) και η σύζυγος  Καλλιόπη το γένος Σαββατιανού (1921-2018)

 

      Τρείς γενιές Κουσουρής από το Μαρούσι-Πατέρας, Γιός: Σωτήριος του Λάμπρου, Γεώργιος του Σωτηρίου, Σωτήριος του Γεωργίου

Παρακάτω, δείτε τους προγόνους του Σωτήρη Κουσουρή του Γεωργίου.

 Οι δραστηριότητες των Κουσουρής του Αμαρουσίου επεκτείνονται και στα κοινά, στην ανατολική Αττική. Ο Δ. Μασούρης, μέσα από την τοπική εφημερίδα του Αμαρουσίου, Αμαρυσία (φύλλο 1101/1991) μας πληροφορεί, και τα ακόλουθα. ‘’Η πρώτη επίσημη καταγραφή των οικισμών στην περιοχή της Αττικής και ιδιαίτερα στη δική μας, που αφορά το Μαρούσι, δημοσιεύθηκε από το επίσημο κράτος στο με αριθμό ΦΕΚ 80 της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως  στις 28-12-1836.

Αλλά το Μαρούσι είχε και το επίνειό του. Στην ανατολική πλευρά της Αττικής προς τον Ευβοϊκό, το Πλέστι. Εκεί, ο τότε Συνεταιρισμός Αμαρουσίου είχε αγοράσει έκταση χιλίων περίπου στρεμμάτων και έκτισε έναν ολόκληρο οικισμό με επαύλεις, τον οποίον ονόμασε «Φλωρίς», κατά μίμηση της μαγευτικής αμερικάνικης πολιτείας «Φλόριντα» με τις εξαίσιες παραλίες της. Όμως ο οικισμός αυτός σήμερα εξουδετέρωσε την εμπνευσμένη ονομασία του αντί του ονόματος Ζούμπερι από τον μόνιμο οικιστή και πρώτο κάτοικό του , το Ζούμπερη με τη διάσημη ταβέρνα του. Τα περί της συγκροτήσεως του εκεί συνεταιρισμού τα πληροφορούμαστε από τα παλαιά συμβόλαια αγοράς των οικοπέδων από τους Μαρουσιώτες και από μια μαρμάρινη μεγαλογράμματη επιγραφή, που βρίσκεται στο υπέρθυρο του ναού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο Ζούμπερι. Εκεί αναγράφεται: «Ανέγερσις εν έτει 1978 του Ιερού Ναού της Μεταμορφώσεως Σωτήρος δαπάναις του συνεταιρισμού «Φλωρίς» επί διοικητικού συμβουλίου Ν.Γ. Πουλημένου, Ν.Δ. Πολίτη, Ε.Γ. Μοσχού, Κ.Π. Τριβέλα, Δ. Πιτσούνη, Σ.Δ. Μήλλα», ενώ ως πρωτεργάτες του συνεταιρισμού σημειώνονται οι: Σ.Ν. Παπαμιχαήλ, Δ.Α. Δούσης, Ι.Χ. Δρίβας, Σ.Ν. Καλοζύμης, Α.Σ. Κώνστας, Α.Λ. Κουσουρής’’. Δηλαδή, ο Άγγελος του Λάμπρου Κουσουρής (1880-1912),  ήταν από τους πρωτεργάτες του εκεί συνεταιρισμού στο Ζούμπερι, Αττικής.

- Πειραιάς: Σήμερα, το επώνυμο Κουσουρής το βρίσκουμε και σε πολλές οικογένειες στο κέντρο του Πειραιά, στον Κορυδαλό, στο Περιστέρι και στη Σαλαμίνα. Θυμόμαστε τις Πειραϊκές Εκδόσεις του Σπύρου και του Γιώργου Κουσουρή, με τις εξαίρετες εκδόσεις τους για τον Πειραιά και όχι μόνο. Τον αντινάυαρχο Κωνσταντίνο Κουσουρή από το κίνημα του ναυτικού το 1973 (μαζί με τον Παππά, Παπαδόγκωνα, Μάλιαρη, Σέκερη, Γκιόγκεζα κ.ά) και από την ΕΥΔΑΠ (πρόεδρος Δ.Σ.). Το στρατιωτικό γιατρό Παύλο Κουσουρή, με το κοινωνικό του έργο και τις συγγραφές του (π.χ.,Γερμανοελληνικό Λεξικό Ιατρικών Όρων ). Τον ιστορικό και πανεπιστημιακό Δημήτρη Κουσουρή (θύμα εγκληματικής επίθεσης από τη Χρυσή Αυγή). Τους εκεί Κουσουρής που κατείχαν και κατέχουν σημαντικές θέσεις στα κοινωνικά, επαγγελματικά, αθλητικά και πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής. ´Όμως, oι πρόγονοι αυτών των Κουσουρής, που μετοίκησαν στον Πειραιά πριν απο δύο αιώνες, αναζητώντας ενδεχομένως επαγγελματική αποκατάσταση, ή για άλλες αιτίες, από που κατάγονταν; Από την Αιγιαλεία; τη Ναυπακτία; την Ήπειρον; τη Ρούμελη; Και το ερώτημα όμως παραμένει, καθώς οι πληροφορίες μας, είναι προς το παρόν ελάχιστες.

 Κάποιοι Κουσουρής απο Πειραιά και Περιστέρι - από τα αριστερά τα αδέλφια/ξαδέλφια Πέτρος, Ανδρέας, Αλέκος, Φοίβος, 2025-

Σε αυτή την αναζήτηση αντλήσαμε πληροφορίες από τοπικά έντυπα, αρχεία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μεταξύ των άλλων σταχυολογούμε και τα πιό κάτω που μας παραχωρήθηκαν από τους απογόνους των πειραιωτών Κουσουρής.

Οι οικογένειες Κουσουρής από τον Πειραιά με γενάρχη τον Πέτρο με τη Λουκία

Η  Ζέττα Κουσουρή (Zetta Kousouri/FB), η Κατερίνα Κουσουρή Αντωνοπούλου (Katerina Kousouri Antonopoulou/FB) και ο Αθανάσιος Κουσουρής (Athanasios Kousouris/FB) μας ενημέρωσαν, από ότι γνωρίζουν, ότι η μεγάλη οικογένεια των Κουσουρής που διέμεναν στον Πειραιά και στις γύρω περιοχές είχαν γενάρχη και προπάππου τους, τον Πέτρο Κουσουρή. Σύμφωνα με τον Αθανάσιο, ο πατέρας του παππού τους, που ήταν κουρέας στο τότε παλάτι,  είχε αλλάξει το όνομά του σε Κουσουρόπουλος. 

    Τα αδέλφια Παύλος (στρατιωτικός γιατρός) και Γιώργος Κουσουρής από τον κλάδο του Πειραιά

Αλλά οι πειραιώτες Κουσουρής έχουν στενούς συγγενείς και στο Βόλο (π.χ., Γιώργος Κουσουρής (George Kousouris/FB, Μένη Κουσουρή Μιχαηλίδου κ.ά.). Μεταξύ των πιό κάτω οικογενειών του Πειραιά, τα πλέον συνήθη ονόματά τους είναι Γιώργος, Παύλος, Σπύρος, Πέτρος, Λεωνίδας, Ανδρέας, Αθανάσιος, Δημήτρης, Κατερίνα, Μαρίνα, Φοίβος, Φαέθων, Γεωργία-Ζεττα, Καλλιρρόη-Ρόη, Σουζάνα, Αγησίλαος, Ιωάννης, Νικόλαος κ.ά. Εξάλλου, από την ιστοσελίδα https://cities.ims.forth.g r/index.php?I=2, και που αφορά πολύ παλαιούς ψηφιοποιημένους εκλογικούς καταλόγους, βρήκαμε ότι στον Πειραιά το 1888 και το 1895 αναφέρεται ότι ψήφισε ο Ιωάννης Κουσουρής του Γεωργίου, ετών 61 (το 1888), σχοινοπλόκος στο επάγγελμα, καθώς και ο Νικόλαος Κουσουρής του Γεωργίου, ετών 32, μαραγκός στο επάγγελμα. Με αυτή την πληροφορία και υιοθετώντας την παλαιά συνήθεια ότι το μικρό όνομα του παππού  μεταβιβάζεται σε εγγόνια, υποθέτουμε ότι ο πιό πάνω Ιωάννης και Νικόλαος Κουσουρής ίσως είναι πρόγονοι του Πέτρου Κουσουρή και των Πειραιωτών Κουσουραίων. 

*Αιγιάλεια: Στην Αιγιάλεια το επώνυμο Κουσουρής ήταν αρκετά διαδεδομένο από πολύ παλαιά. Σήμερα, το συναντούμε εκτός από το Αίγιο και στα χωριά Κουνινά, Άκολη, Μελίσσια, Ροδοδάφνη, Μαυρίκι, Ζαχλωρίτικα, Κρήνη και στη Φτέρη ή Πτέρη. Ειδικότερα στη Φτέρη, όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο κεφάλαιο (βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του όρους Κλωκού ή Κερύνεια, είναι ορεινό χωριό σε υψόμετρο 1100 μέτρα, όπου φύονται φτέρες, από τις οποίες πήρε το χωριό αυτό το όνομα) και στα αρχοντικά των παλαιών οικογενειών Αλεξανδρόπουλων και Κανελλόπουλων βρίσκεται ένα σχεδιασμένο με το χέρι ( από Χ.Γ., Γερογιάννης, 1928 ) γενεαλογικό δένδρο-ροδόγραμμα, όπου αναφέρεται ως γενάρχης ο Αλεξανδρής Κουσουρής από το έτος 1690 (βλέπε παραπάνω). Αυτή είναι η πρώτη ιστορικά καταγραφή του επωνύμου Κουσουρής στον Ελλαδικό χώρο.Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες η Φτέρη υπήρξε ως οικισμός γύρω στα 1700 (κατά το Ενετικό κτηματολόγιο με περισσότερους από 200 κατοίκους) και δημιουργήθηκε κυρίως από Ρουμελιώτες οι οποίοι μετοίκησαν από τις απέναντι της Αιγιαλείας περιοχές της Στερεάς Ελλάδας (πηγή Φ. Ζουρόπουλος, 24/8/2017, https://www.tovimatisaigialeias.gr/1126-i-pteri-dia-mesou-twn-aiwnwn). Όπως αναφέρεται σε άρθρο του ο Φ. Ζουρόπουλος, ‘’….ήταν η περίοδος εκείνη όπου στο πλαίσιο του εποικισμού που πραγματοποίησαν οι Βενετοί όταν έγιναν κύριοι της Πελοποννήσου, και για να λύσουν το έντονο δημογραφικό πρόβλημα της ευρύτερης περιοχής, έδωσαν κίνητρα μετεγκατάστασης πληθυσμών από άλλες περιοχές (π.χ., από Κραβασαρά-Ναυπακτία, από Επτάνησα, από Ρούμελη-Γαλαξίδι, κ.ά.)’’. Έτσι, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο Αίγιο και την ευρύτερη περιοχή μεταξύ άλλων και πολλοί στερεοελλαδίτες, αφού εδώ η καλλιέργεια και το εξαγωγικό εμπόριο της σταφίδας ανθούσαν. Ωστόσο, όπως έχουμε προαναφέρει, σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες πολλοί κάτοικοι της Στερεάς Ελλάδας για να διαφύγουν από τους εκεί Τούρκους με τους οποίους είχαν μακροχρόνιες προστριβές, πέρασαν τον Κορινθιακό και εγκαταστάθηκαν στην Αιγιαλεία ασχολούμενοι με τη γεωργία και την κτηνοτροφία οι περισσότεροι. Επίσης, την περίοδο αυτή και μετέπειτα, λόγω της καλλιέργειας και του εμπορίου της σταφίδας, η Αιγιαλεία είχε σημαντική οικονομική και κοινωνική  άνθηση και προσέλκυε αρκετούς εργάτες και άλλους από μακρύτερες περιοχές, πολλοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν τελικά στην περιοχή. 

Παρακάτω σταχυολογούμε τις πληροφορίες που κυρίως μας δόθηκαν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και ευχαριστούμε όσους ανταποκρίθηκαν. 

Ο  Ντίνος Κουσουρής (Ntinos Kousouris/FB), γιός του Θεοφάνη Κουσουρή (της φωτογραφίας), με καταγωγή από την Παλιά Κουνινά Αιγιάλειας και διαμονή το Αίγιο, μας έστειλε  Φτην πιο κάτω φωτογραφία (1), με λεζάντα που γράφει: ’’ από τα αριστερά η Χριστίνα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, πίσω στη μέση Μιχάλης Κόρδας εξάδελφος, Ασημίνα Κουσουρή του Δημητρίου Μπουσμάδη, μπροστά αριστερά ο Αθανάσος Κουσουρής του Δημητρίου και ο Θεοφάνης Κουσουρής του Θεοδώρου’’. 

Ο Θοδωρής Κουσουρής, με καταγωγή και διαμονή τη Κουνινά και το Αίγιο, μέσα από το FB (Thodoris Kousouris)  μας έστειλε την πιό κάτω φωτογραφία (2) γράφοντας στη λεζάντα: ‘’Θεόδωρος Κουσουρής του Θεοφάνη, γεννημένος στη παλιά Κουνινά, Αιγίου το 1880, με τη συζυγό του Ασπασία το γένος Νικολάου’’.

1.  2.

O Γιάννης Κουσουρής ( Yiannis Kousouris/FB) είχε πατέρα το Γιώργο, μητέρα τη Φωτεινή,  παππού το Νικόλα και γιαγιά τη Θεώνη. Παρακάτω οι φωτογραφίες τους (παππούς, πατέρας, Γιάννης).

    

Ο παππούς Νικόλας είχε τρία αδέλφια, τον Οδυσσέα, το Θεοφάνη και την Κατερίνα. Ο πατέρας του Γιάννη ήταν ο Γιώργος που είχε δύο παιδιά το Γιάννη και το Γιώργο, ενώ είχε πέντε αδέλφια, την Ελένη, τη Ζαφείρω, τη Βασιλική, τη Δήμητρα και τον Ανδρέα. Ο Γιάννης έχει μία κόρη τη Φωτεινή. 

Ο Νικόλας Κουσουρής μας ενημέρωσε μέσα απο το FB, ότι ο παππούς του Νίκος Κουσουρής γεννήθηκε στη Βιλιβίνα Καλαβρύτων και στη συνέχεια μετακόμισε οικογενειακά στον Ταύρο της Αθήνας, όπου γεννήθηκε ο πατέρας του Νικόλα. Εξάλλου, μέσα από διάφορες ιστοσελίδες ενημερωθήκαμε ότι στα επώνυμα της απογραφής του 1990 στη Βιλιβίνα Καλαβρύτων, αναφέρεται και κάποιος Δημήτριος Κουσουρής, ενώ πρόεδρος του συλλόγου Βιλιβίνας και Αγίας Βαρβάρας Αιγιάλειας, αναφέρεται ο Αλέξανδρος Κουσουρής, αντιστράτηγος εν αποστρατεία, ο οποίος, σύμφωνα με το Νικόλα Κουσουρή είναι δεύτερος ξάδελφος του πατέρα του. 

Ο Αθανάσιος Κουσουρής, με καταγωγή και διαμονή το Αίγιο, μέσα από το FB (Τom Kousouris) μας έστειλε την πιό κάτω φωτογραφία γράφοντας στη λεζάντα: Κουσουρής Δημήτριος του Θεοφάνους από Κουνινά Αιγιαλείας (διετέλεσε και πρόεδρος του χωριού).

* Αιτωλοακαρνανία: Θεωρούμε ότι η Αιτωλοακαρνανία ήταν μία από τις κοιτίδες των Κουσουρής τους περασμένους αιώνες. Έδωσαν πολλά για την πατρίδα και τους αγώνες τους ενάντια στους κατά καιρούς κατακτητές. Για περισσότερες λεπτομέρειες ανατρέξτε στο κεφάλαιο αυτού του βιβλίπου ‘’ Σημαντικοί Κουσουραίοι σε Ιστορικά Γεγονότα ’’. Ωστόσο σήμερα, υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας λιγοστές οικογένειες με το επώνυμο Κουσουρής. Τις βρίσκουμε σποραδικά στην Αμφιλοχία, στο Μεσολόγγι, στο Αγρίνιο, στο Τριχώνιο Τριχωνίδας, στα χωριά του Ξηρόμερου και αλλού. 

* Ήπειρο: Στα Γιάννενα, στα Ζαγοροχώρια (π.χ., Σκαμνέλι, Κήποι), τη Θεσπρωτία (στον οικισμό του  χωριού Άγιοι Πάντες, Φιλιάτες, από πολύ παλιά υπάρχει οικογένεια Κουσουρής), και σε άλλες περιοχές βρίσκουμε σποραδικά το επώνυμο Κουσουρής. Τα συνηθέστερα ονόματα τους είναι Αναστάσιος, Πολυχρόνης, Όλγα, Δημήτρης, Ιωάννης, Λάζαρος, Νικόλαος,  Πέτρος, Ιουλία.

Παρακάτω, τρεις  φωτογραφίες από την έντονη παρουσία κάποιων Κουσουρής στα τοπικά παραδοσιακά δρώμενα, στις πολιτιστικά και άλλες δραστηριότητες του Πολιτιστικού και Ορειβατικού Συλλόγου  Σκαμνελίου.

  

Και στα γλέντια κάποιος Κουσουρής, Ζαγοροχώρια στα μέσα του ’70 (απο Π.Καρρά: μεταξύ άλλων και ο Τάσιος Κουσουρής παίζει Ντέφι) 

Κάποιοι μακρινοί πρόγονοί μας ή συνεπώνυμοι στο Σκαμνέλι, Ιωαννίνων, 1933. Μεταξύ των κυνηγών και οι Κουσουρής (από το Ημερολόγιο Κυνηγετικού Συλλόγου Ζαγορίου, 2001/ Π.Καρρά): απο αριστερά καθιστοί πρώτος ο Λάζαρος Ι. Κουσουρής και τρίτος ο Γιώργος Ι. Κουσουρής - Ο Φώτης Κουσουρής από τη Θεσσαλονίκη αναγνώρισε στην παρακάτω φωτογραφία  τον παππού του το Γιώργο Ι. Κουσουρή

 

Ο Γεώργιος Κουσουρής (Γιώργος Κουσουρής/FB) με καταγωγή απο το Σκαμνέλι Ηπείρου (διαμένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, όπως και ο αδελφος του ο Βαγγέλης Κουσουρής) μας ενημέρωσε με τα ακόλουθα. ‘’ ...είμαστε δύο αδέλφια εγώ ο Γιώργος και ο Βαγγέλης που έχουμε αντίστοιχα 3 και 2 παιδιά ο καθένας. Στην παραπάνω φωτογραφία με τους κυνηγούς και το αγριογούρουνο από το Σκαμνέλι ο τρίτος καθιστός είναι ο παππούς μας Γιώργος Ι. Κουσουρής που είχε δύο γιούς τον πατέρα μου Κωνσταντίνο και τον αδελφό του Παναγιώτη.  Ο παππούς έπαιζε κλαρίνο, είχε το παρατσούκλι Κατσαρός και είχε παίξει στην τότε κρατική ραδιοφωνία. Αδελφός του  πατέρα μου ήταν ο Παναγιώτης που είχε τρία παιδια το Γιάννη, το Γιώργο και το Φώτη Κουσουρή που έχεις αναφέρει στη φωτογραφία των κυνηγών’’.

Κάποιοι συνεπώνυμοι ή και συγγενείς των απανταχού Κουσουρής στην πλατεία του χωριού Σκαμνέλι, Ζαγοροχώρια, 1968-70 (απο Πολιτιστικό και Ορειβατικό Σύλλογο Σκαμνελίου): μεταξύ άλλων από τα αριστερα δεύτερος ο Νίκος Κουσουρής και τρίτος ο Γιάννης Κουσουρής με το γιό του το Νίκο αγκαλιά

 * Θεσσαλονίκη: Και στη Θεσσαλονίκη υπάρχει το επώνυμο Κουσουρής, που σύμφωνα με προφορική εποικοινωνία η καταγωγή τους είναι από τα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου και ειδικότερα από τα χωριά Σκαμνέλι και Κήποι Ζαγορίου. Στη Θεσσαλονίκη γνωστοί είναι τα αδέλφια Βαγγέλης και Γιώργος Κουσουρής, αλλά και τα παιδιά τους, που δραστηριοποιούνται οικογενειακά με τη διοργάνωση γάμων και βαπτίσεων και με την έκδοση αντίστοιχων περιοδικών (π.χ., Προτάσεις Γάμου, ExpoWedding, ExpoBaby). Τα συνηθέστερα μικρά ονόματα των Κουσουραίων της Θεσσαλονίκης είναι Γιώργος, Βαγγέλης, Κωνσταντίνος, Σπήλιος, Παναγιώτης, Έφη, Φώτης, Αναστασία, Δήμητρα, Ειρήνη.

Η οικογένεια του Βαγγέλη Κουσουρή από τη Θεσσαλονίκη και με καταγωγή από το Σκαμνέλι Ηπείρου

 * Κύθηρα: Οι Κουσουραίοι είχαν ιδιαίτερη εξάπλωση και στα Κύθηρα κυρίως με τα ονόματα Σπύρος, Κοσμάς, Χρήστος, Παναγιώτης, Ντίνα, Στεφανία, Γιάννης, Κατερίνα, Νίκος, Ιωάννα, Μανώλης, Πελαγία. Ο Κοσμάς Κουσουρής (Kosmas Kousouris/FB), που διαμένει στο Μοσχάτο Αττικής και στη Σαλαμίνα, μας ενημέρωσε με τα ακόλουθα για την καταγωγή των προγόνων του. ‘’….δραστηριοποιούμε μεταξύ Μοσχάτου και Σαλαμίνας. Ο πατέρας μου, γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη Λακωνίας. Ήταν παιδί του Παναγιώτη Κουσουρή που ήταν 7 αδέλφια, τα οποία χάθηκαν μεταξύ τους κατά το 1880-1890. Το 1889 γεννήθηκε ο πατέρας μου και έζησε πολλά χρόνια στο Κολωνάκι όπου είχε βιοτεχνία επίπλων και το Νέο Κόσμο, μεταξύ 1911-1931. Εξαιτίας των πολέμων κατέληξε στα Κύθηρα το 1931 επειδή από εκεί ήταν η γυναίκα του…...’’. Και έτσι αυτή η μαρτυρία μας δείχνει την ιχνηλασία των Κουσουραίων προς τα Κύθηρα, όπου υπάρχουν και σήμερα αρκετοί συνεπώνυμοι.

Εξάλλου, ο Κοσμάς Κουσουρής και η κόρη του η Ιωάννα Κουσουρή (Ioanna Kousouri/FB) μας ενημέρωσαν ότι ο Σπυρίδων Π. Κουσουρής (1888-1981) είχε επτά παιδιά. Τον Παναγιώτη, το Νίκόλαο, την Κατερίνα και το Γιάννη που δεν ζουν, τον Κοσμά που ζει στο Μοσχάτο Αττικής, το Γιώργο και την Αγάπη που ζούσαν στο Τορόντο του Καναδά. Επίσης, ο Σπυρίδων Κουσουρής (Fb) που ζει στα Κύθηρα μας επιβεβαίωσε τα πιο πάνω και μας ενημέρωσε ότι ο Κοσμάς Κουσουρής είναι θείος του. Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος, αδελφός του ο Μανώλης που ζει στα Κύθηρα και παππούς του ο Σπυρίδων Π. Κουσουρής από τη Λακωνία. 

* Καστοριά–Νεάπολη Κοζάνης: Ο Δαμιανός και ο Χρήστος Κουσουρής που ζουν και δραστηριοποιούνται στην Καστοριά μας ενημέρωσαν, μέσα από το FB ότι η καταγωγή του πατέρα τους και του παππού τους ήταν η Καστοριά. Μάλιστα, ο αδελφός του παππού τους, ο Ηλίας Κουσουρής αναφέρεται ότι το 1913 μετανάστευσε από την Καστοριά προς τις USA, όπου δημιούργησε μια ανθηρή βιοτεχνία γουναρικών. Όμως τα ίχνη του Ηλία Κουσουρή και η επικοινωνία με τους συγγενείς του στην Καστοριά χάνονται γύρω στα 1940-45.

Στα παλαιά αρχεία του Δήμου Νεάπολης, Κοζάνης (είχε το όνομα Λειψίστα πριν από το 1928), αναφέρεται ότι μεταξύ των ντόπιων της περιοχής (γηγενείς και από τα γύρω χωριά) και πολύ πριν από τα 1928, ζούσε εκεί και κάποιος Κουσουρής, ενώ στα μαθητολόγια του σχολείου (1958-1970) αναφέρεται και κάποια Άννα Κουσουρή (πηγή: https://lyk-neapol.koz.sch.gr/index.php.item ).

 * Κατερίνη: Ο Σάκης Κουσουρής (Sakis Kousouris/FB), που ζει μόνιμα στην Κατερίνη, μας ενημέρωσε μέσα απο το FB, ότι η καταγωγή του είναι από Λαμία. Πατέρας του είναι ο Αριστείδης και παππούς του ο Αθανάσιος (1912-1987) από τη Λαμία, ο οποίος όντας σιδηροδρομικός μετατέθηκε στην Κατερίνη. Προπάππους του ήταν ο Γεώργιος Κουσουρής ο οποίος ήταν οπλαρχηγός και πολέμησε δίπλα στον αγωνιστη του 1821 Κίτσο Τζαβέλα κατά τον τότε απελευθερωτικό αγώνα. Με τους συνεπώνυμους Κουσουραίους από τη Θεσσαλονίκη ή από άλλη περιοχή δεν γνωρίζει εάν υπάρχει συγγένεια.

 * Κυπαρισσία-Ηλεία: Στην Κυπαρισσία υπάρχουν αρκετοί με το επώνυμο Κουσουρής. Ο Μάριος Κουσουρής, (FB/Marios Kousouris) που διαμένει στην Κυπαρισσία μας ενημέρωσε , ότι ο παππούς του προέρχονταν από τα Ολύμπια της Ηλείας, από όπου έφυγε και μετακόμισε οικογενειακά στην Κυπαρισσία. Επίσης, ο Μάριος Κουσουρής μας έστειλε την παρακάτω φωτογραφία γράφοντας στη λεζάντα: ‘’ Ο παππούς Χρήστος Κουσουρής το 1947 και η προγιαγιά μου Μηλιά, κατάγονταν από τα Πετράλωνα Ολυμπίας’’. Τα συνηθέστερα ονόματα των Κουσουραίων της Κυπαρισσίας είναι Χρίστος, Μάριος, Δημήτριος, Δήμητρα, Πέτρος, Ελένη, Μαρία, Αδαμαντία, Γεωργία.

  

  * Λακωνία: Στη Σπάρτη, το Γύθειο και σε χωριά της Λακωνίας υπάρχει το επώνυμο Κουσουρής. Ο Γιάννης Κουσουρής (Giannis Kousouris/FB) μας ενημερώνει οτι κατάγεται από τη Καίρια Λακωνίας και διαμένει στον Κορυδαλλό. Έχει δύο γιούς. Προπάππους του ήταν ο Σάββας Κουσουρής, Ο παππούς του ήταν ο Γιάννης Κουσουρής (1929-2025) που με τη συζυγό του Ευγενία το γένος Μαριολή απέκτησαν 3 παιδιά, τον Αγησίλαο (παιδιά του είναι η Δανάη και η Νεφέλη), τον Κώνσταντίνο-Κώστα (παιδιά του είναι η Ευγενία-Τζένη, ο Κυριάκος που έχει ενα γιό τον Κωνσταντίνο και η Μελπομένη-Μέλη) και το Γιώργο. Ο Γιώργος είναι ο πατέρας μου και έχω δύο γιούς το Γιώργο και το Χρήστο-Σταύρο. Και προπάππους του ήταν ο Ιωάννης με καταγωγή από το Γύθειο και είχε δύο αδέλφια το Ντίνο και την Τασία. Ξαδέλφια μου είναι ο Κυριάκος, η Δανάη, η Ευγενία η Νεφέλη και η Μελπομένη. Εξάλλου, η μαρτυρία του Κοσμά Κουσουρή, που αναφέρεται πιο πάνω (Κύθηρα), επιβεβαιώνει ότι ένας κλάδος των Κουσουραίων υπήρχε από πολύ παλιά στη Λακωνία,  και μας πληροφορεί ότι ‘’…. Ο πατέρας μου, γεννήθηκε στη Λακωνία και ήταν παιδί του Παναγιώτη Κουσουρή που ήταν 7 αδέλφια, τα οποία χάθηκαν μεταξύ τους κατά το 1880-1890’’. 

* Σύρος - Τήνος: Στους ψηφιοποιημένους εκλογικούς καταλόγους της Ερμούπολης Σύρου για το έτος 1889 αναφέρεται ότι ψήφισε ο Σταμάτιος Κουσούρης-Παρακωνσταντινίδης του Νικολάου ετών 54, κηπουρός στο επάγγελμα ( αναφορά στο ιστοχώρο https://cities.ims.forth.gr/index.php?I=2 ). Και στην Τήνο βρίσκουμε το επώνυμο Κουσουρής. Είναι ο ιερωμένος Σπυρίδων Κουσουρής. Καταγωγή από την Τήνο έχουν ο Giannis (FB) και η αδελφή του Betty  (FB), αλλά και άλλοι.  

* Φθιώτιδα - Λαμία: Ο Παναγιώτης Κουσουρής (Panagiotis Kousouris/FB), που ζει στην Αθήνα, μας πληροφόρησε μέσα από το FB ότι η καταγωγή του είναι από το Ελευθεροχώρι της Λαμίας, Φθιώτιδα, και ότι ο πατέρας του ονομαζόταν Κωνσταντίνος, οι αδελφές του Άννα και Βάσω Κουσουρή, ενώ ο παππούς του Παναγιώτης, ήταν αδελφός με τον Αθανάσιο Κουσουρή, και όπως αναφέρεται πιο πάνω ήταν σιδηροδρομικός με καταγωγή από τη Λαμία. Επίσης, ο Αθανάσιος Κουσουρής είχε παιδιά τον Κώστα, την Κούλα και το Γιάννη με καταγωγή το Ελευθεροχώρι Φθιώτιδας. Σήμερα, όλοι οι Κουσουρής διαμένουν στην Αθήνα, ενώ οικογένεια Κουσουρής υπάρχει στα Καστέλια Φθιώτιδας (ανάμεσα Δελφούς και Χάνι Γραβιάς).

* Ορχομενός–Θήβα: Πρόσφατα (πληροφορία Σπ. Ζαννιάς/fb, Νοέμβριος 2017), ενημερωθήκαμε ότι και στη περιοχή Ορχομενού και Θήβας, υπάρχουν οικογένειες με το επώνυμο Κουσουρής. Μάλιστα, στην πιο κάτω πολύ παλιά φωτογραφία (1903) αναφέρεται και δείχνονται τα σπίτια των Κουσουραίων στον Ορχομενό Βοιωτίας  και ένα σπίτι ως ο ‘’Οντάς του Κουσουρή’’, αλλά και πως είναι σήμερα αυτό το σπίτι (ευχαριστούμε το Σπ. Ζαννιά για τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες).

 

Το σπίτι των Κουσουραίων στον Ορχομενό Βοιωτίας. Στη φωτογραφία (1903) επίσης σημειώνεται στην άκρη δεξιά ο ''Οντάς του Κουσουρή'' όπως αναφερόταν ένα από τα σπίτια της οικογένειας.  Και έτσι είναι σήμερα ο ´´οντας του Κουσουρή´´.

Σημειώνεται επίσης, ότι στην περιοχή του Ορχομενού-Θήβας και στη ροή του χρόνου, αναφέρονται και τα εξής ονόματα: Άγγελος Κουσουρής του Ιωάννη (γεννήθηκε το 1811), Αθανάσιος Κουσουρής του Αγγέλου (1835-1903), Ιωάννης Κουσουρής του Αγγέλου (γεννήθηκε το 1840), Σπυρίδων Κουσουρής του Αθανασίου (1851-1899), Μαρία Κουσουρή του Αθανασίου (σύζυγος Παναγιώτη Ζαννιά). Εξάλλου, από τα Αρχεία του Ελληνικού Κράτους (https://hellenicgenealogygeek.blogspot.gr) αντλήσαμε την πληροφορία ότι στις εκλογές του 1865 στο Δήμο Ορχομενού Βοιωτίας εψήφισαν, μεταξύ άλλων και οι:-με α/α 23 στον εκλογικό κατάλογο, Άγγελος Κουσουρής του Ιωάννη, ετών 55, γεωργός, – με α/α 24, Αθανάσιος Κουσουρής του Αγγελή, ετών 30, αγρότης, - με α/α 67, Ιωάννης Κουσουρής του Αγγέλου, ετών 25, αγρότης. Από αυτή τη μαρτυρία και συσχετίζοντας τις ημερομηνίες γέννησης μπορούμε να συμπεράνουμε, με κάποια επιφύλαξη, ότι ο πιο πάνω αναφερόμενος Άγγελος ή Αγγελής Κουσουρής συμμετείχε στη μάχη κατά την πολιορκία του φρουρίου των Αθηνών το 1827, από τους Οθωμανούς του Κιουταχή Πασά.

_____________

Εξάλλου, ως προς τα μικρά ονόματα των Κουσουραίων και τη γεωγραφική κατανομή τους στις διάφορες περιοχές - με τα μικρά ονόματα μπορεί να υπάρξη μικρότερη ή μεγαλύτερη συσχέτιση γενεαλογικών κλάδων-, βλέπουμε ότι βρίσκουμε κυρίως τα ονόματα:
-Στην Αθήνα, Σπύρος, Σωτήρης, Κωνσταντίνος-Κώστας-Ντίνος, Θεόδωρος, Στέλιος, Ολυμπία,  Πέτρος, Ελένη, Γιώργος, Παναγιώτης, Ειρήνη, Κατερίνα, Δημήτρης, Αντώνης, Αντωνία, Βασιλική, Άννα, Ευαγγελία, Φούλη, Ρόη, Ζέτα, Κέλλυ, Άγγελος, Σταμάτης, Αθανάσιος-Θανάσης, Βαγγέλης, Αργύρης, Βασίλειος, Κοσμάς, Ανδρέας, Λάμπρος, Θέμης, Ζωή, Μαίρη, Μαρία, Έφη, Χρήστος, Ιωάννης, Θεόφιλος, Μάριος, Παύλος, Νικόλαος, Παναγιώτης, Χρήστος, Χριστόφορος, Λεωνίδας, Αλεξάνδρα, Ανθή, Γεωργία, Γιάννα, Δέσποινα, Ευγενία, Ευθυμία, Ζαμπέτα, Κωνσταντίν, Μάρθα, Νικολέττα, Ξανθούλα, Παναγιώτα, Πηνελόπη, Πολυξένη, Φωτεινή, Χριστίνα.
-Στο Αίγιο και την άλλη Αχαϊα, Αλέξανδρος, Ανδρέας, Γεώργιος, Δημήτριος, Ιωάννης, Ελένη, Κώστας, Λεωνίδας, Θοδωρής, Αναστάσιος, Αγησίλαος, Αθανάσιος, Νικόλαος, Παναγιώτης, Περικλής.
-Στην Κυπαρισσία και την άλλη Μεσσηνία, Νίκος, Χρήστος, Μάριος, Γεωργία, Δήμητρα, Μαρία, Αργύρης Δημήτρης, Παναγιώτης, Ιωάννης,.
-Στην Αιτωλοακαρνανία,  Αποστόλης, Γιώργος, Γιάννης, Παναγιώτης, Λεωνίδας, Φώτης, Μπάμπης, Δημήτρης, Χρήστος.
-Στη Θεσσαλονίκη, Γιώργος, Βαγγέλης, Παναγιώτης, Φώτης, Έλενα, Αθανάσιος, Σπήλιος, Χρήστος, Δημήτρης, Κώστας.
-Στον Πειραιά , Σπύρος, Κώστας, Πέτρος, Δημήτρης, Μαρίνα, Φοίβος, Φαέθων, Αγησίλαος, Ιωάννης.
-Στα Κύθηρα, Σπύρος, Χρήστος, Παναγιώτης, Ντίνα, Στεφανία, Νίκος, Μανώλης, Πελαγία.
-Στην Κατερίνη, Σάκης, Πάρης, Σάββας, Αθανάσιος, Αριστειδης, Νικόλαος.
-Στην Ήπειρο, Αναστάσιος-Τάσος, Θεόφιλος, Νικόλαος, Πολυχρόνης.
-Στη Σκιάθο, Απόστολος, Άρης, Γεώργιος, Ιωάννης.
-Στο Βόλο, Γιώργος, Χαράλαμπος Ιωάννης, Στέφανος.
-Στα Δωδεκάνησα, Ειρήνη, Στυλιανός, Δημήτριος.
-Στην Καστοριά, Δαμιανός, Γιώργος.
-Στη Λαμία, Γεώργιος, Κωνσταντίνος.
Στη Λακωνία, Ιωάννης, Παναγιώτης.
-Στην Κορινθία, Αθανάσιος, Δημήτριος.
_______

Συμπερασματικά, και αναζητώντας την προέλευση των Κουσουραίων, μέσα από πρωταρχικές εστίες-πυρήνες, αλλά και τη γεωγραφική διασπορά μας, στη ροή του χρόνου, διαπιστώνεται, από διάφορες ιστορικές πηγές ότι στα μέσα του 17^ου αιώνα με αρχές 18^ου αιώνα, ότι υπήρχε μια σημαντική κοινότητα-εστία στην Αιτωλοακαρνανία και στην Αιγιάλεια. Μετέπειτα (18^ος αιώνας και μέχρι τον περασμένο αιώνα), άλλη σημαντική κοινότητα εποικίζει την Αττική -Αθήνα, Μαρούσι, Πειραιάς, Κύθηρα- και ενδεχομένως τη Βοιωτία -Ορχομενός, Θήβα, Λιβαδιά-. Για την περιοχή της Ηπείρου -Ιωάννινα, Ζαγοροχώρια- δεν έχουμε σαφή εικόνα για τον εκεί εποικισμό των Κουσουραίων. Οι της Θεσσαλονίκης Κουσουραίοι προέρχονται από την Ήπειρο (Ζαγοροχώρια). Οι Κουσουραίοι, της Κατερίνης προέρχονται από την περιοχή της Λαμίας, ενώ εκείνοι της Πελοποννήσου μάλλον προέρχονται από τη σημαντική κοινότητα της Αιγιάλειας, όπως πιθανότατα και εκείνοι στη Ζάκυνθο και στην Κεφαλληνία. Αξίζει της προσοχής η απουσία του επωνύμου μας από τη Θράκη, την ανατολική Μακεδονία, τη δυτική Μακεδονία πλην της Καστοριάς και της Νεάπολης Κοζάνης, τη Θεσσαλία πλην της Μαγνησίας και της Σκιάθου όπου η διασπορά είναι σχετικά πρόσφατη. Επίσης, απουσιάζει το επώνυμό μας από την Εύβοια, τα νησιά του βόρειου και ανατολικού Αιγαίου, την Αργολίδα,. τα Δωδεκάνησα, την Ευρυτανία, την Αρκαδία πλην της περιοχής Γορτυνία-Αετός Ηραία, όπου υπάρχει μια πολύ παλαιά αναφορά σε ιστορικά κείμενα για κάποιον Γιάγκο Κουσουρή. Εξάλλου, ο 17^ος και 18^ος αιώνας, ήταν περίοδοι κρίσης για την τότε Οθωμανική αυτοκρατορία. Εξ’αυτών των γεγονότων υπήρχε συνεχή μετακίνηση πληθυσμών από περιοχή σε περιοχή, είτε γιατί ήταν επικηρυγμένοι, καταδιωκόμενοι και καταζητούμενοι από τους τότε κατακτητές, είτε γιατί αναζητούσαν καλύτερες συνθήκες βιοπορισμού ή για άλλες κοινωνικές συνθήκες. Τέλος, από τον 19^ο και τον 20^ο αιώνα, μαζικοί ήταν οι μετακινήσεις πληθυσμών, τόσο στα τότε μεγάλα αστικά κέντρα, όσο και στο εξωτερικό. Και αξίζει να θυμόμαστε, ότι μετά την Παλιγγενεσία του 1821 και το σχετικό πρωτόκολλο του Λονδίνου (1832), το ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος περιελάμβανε μόνο την Πελοπόννησο, τη Στέρεα Ελλάδα την Εύβοια και τις Κυκλάδες. Κατόπιν, το 1863-64, ενσωματώθηκαν τα Ιόνια νησιά. Το 1881, η Θεσσαλία. Το 19912-13, η´Ηπειρος, η Μακεδονία, η Κρήτη και τα νησιά του βόρειου Αιγαίου. Το 1918-19 η Θράκη και το 1947 τα Δωδεκάνησα (πηγή: Δ.Κόκκινος, 1974. Η ελληνική επανάστασης, εκδ. Μέλισσα). Επομένως, ολα αυτά τα γεγονότα συνέβαλαν και στη μετακίνηση και στη διασπορά των τότε κατοίκων στον Ελλαδικό χώρο. Σήμερα,  συνεχίζουμε την αναζήτηση για μια πιο πληρέστερη καταγραφή ως προς την προέλευση, την καταγωγή και τη διασπορά των ´´Κουσουρής´´, στο χώρο και στο χρόνο.

—————-

Να και μερικά ακόμη στιγμιότυπα και στοιχεία που αφορούν τους Κουσουρής της Αθήνας, του Πειραιά και του Αμαρουσίου.

Τα αρραβωνιασμένα ξαδέλφια Σωτήρης Κουσουρής  με την Αγγελική Κουρούπη και η Μαρία Κουσουρή με το Γιώργο Μπετχαβά (1938, Κάτω Πατήσια)

Στη Λούτσα, 2025 - Ρένα, Ελένη, Ολυμπία, Θόδωρος, Ασπασία

Πιστοποιητικά γέννησης του Θεόδωρου (1881-1917) και του Σωτήριου (1913-2000) Κουσουρή από την Αθήνα

Τα εγγόνια του Θόδωρου και της Ασπασίας

Ο Θόδωρος με τα εγγόνια του την Κάτια, το Γιάννη, τον Παναγιώτη και το Θόδωρο το νεότερο (2025)

Ο Στέλιος με τις κόρες του και την εγγόνα του (2022)

   

     Η οικογένεια του Στέλιου Κουσουρή του Δημήτρη

Στέφανος, Αντώνης, Κατερίνα Κουσουρή (2024)

Στέφανος, Αντώνης, Κατερίνα Κουσουρή (2024)

    

Οι οικογένειες του Κώστα και του Στέλιου Κουσουρή

Οι οικογένειες του Κώστα και του Στέλιου Κουσουρή

 

Η οικογένεια του Σταμάτη Κουσουρή

__________

Αναζητούμε τις ρίζες μας, μέσα από έγκυρες πηγές και προσωπικές μαρτυρίες

__________